Et nytt språk

Sæl verid thid oll. Eg bidst afsokunar a ad eg geti ekki skrifad med islensku lyklabordi en adgangsord og tilhørende er ekki enn komid i hendur okkar nemendanna. En Thad er kannski videigandi ad skrifa a norskt lyklabord thegar drogin ad fyrsta norska blogginu minu verda til. Her er allt frekar rolegt. Thessir fyrstu dagar eru bara innskraningardagar og thvi engin formleg kennsla i gangi. Svaedid er frabaert og utsynid ur herberginu minu er yfir stærsta vatn Noregs, Mjøsa. Thad er audvitad dalitid strembid ad komast inn i samrædur folks og thvi virdist eg orugglega vera stereo-typan af mystiska leyndardomsfulla utlendingnum. En eg finn ad skilningurinn er ad koma og tungumala-throskuldurinn fer vonandi ad brotna nidur og skolast burt med frafallinu i vatninu. Ad mynda tengsl vid annad folk a tungumali sem er manni ekki edlilegt er svolitid eins og ad skrifa bok an thess ad hafa gert naudsynlega heimildaoflun. Thad verdur alltaf dalitid sundurlaust og tætingslegt. En um leid og einhverskonar heildarmynd kemst a soguna er audvelt ad laga byrjunina ad thvi sem seinna kemur, thad er, kynnast upp a nytt, aftur.
Nuna er thetta allt ad sygjast inn i mig, og stadreyndin ad eg se fjoldann allan af kilometrum fra vinum, vandamonnum og landinu sem ol mig er smam saman ad taka fasta mynd i kollinum a mer. Eg hef tho ekki miklar ahyggjur og hef margt til ad hlakka til. Eg er satt best ad segja ekkert ogurlega hrifinn af thessum innsetningardogum thar sem eg tharf ad reida mig a bjagada norsku thvi mitt tungumal er tonlistin og mer finnst svo sannarlega best ad tja mig med svortum og hvitum notum. Eg er nuna ad fara i fyrsta hlaupaturinn minn a thessum framandi strondum og tho ad sporin min i sandinum vari ekki lengi vona eg ad sandurinn og fegurd stadarins sitji i mer. Eg oska ykkur sem lesa og ollum theim sem mer thykir vænt um velfarnadar og lukku i lifsins verkum.
Þórður Sigurðarson