Eitt bros í einu

Ég skrifaði þessa stuttu sögu einhverntíma og hef í raun ekkert farið yfir hana eða neitt. Langaði bara að skella henni inn. Vona að þið njótið :)


Eitt Bros í einu

Það er svo skrýtið hvernig líf manns getur breyst á einu andartaki. Þegar maður upplifir þessi sjaldgæfu augnablik þegar lífið kemur manni í opna skjöldu og færir manni tækifæri til að breytast. Maður heyrir svo margar sögur af því hvernig fólk verður ástfangið og sögurnar eru flestar líkar. Mín saga er eilítið frábrugðin öllum hinum. Ég var hrifsaður af ástinni og það var besta faðmlag lífs míns. Ástin læðist inn í hjartað þegar maður býst síst við því.


Þetta átti að verða venjulegt kvöld. Ég hafði hugsað mér að drekka nokkra bjóra með strákunum, hlæja og gera grín að fólkinu sem fer niður í bæ í þeim eina tilgangi að því er virðist að gera sig að fífli. Þær væntingar voru ekki uppfylltar. Í staðinn fékk ég að upplifa óvenjulegasta og eftirminnilegasta kvöld lífs míns.

Ég sá henni bregða fyrir nokkrum sinnum áður en hún kom upp að mér. Hún virtist vera ein á ferð sem mér þótti óvenjulegt. Hún var með ljósar krullur sem náðu langt niður á bak og fallegar fylltar varir. Hún var í frjálslegum sumarkjól og hælaskóm. Mér þótti hún svo falleg að ég skimaði um öðru hverju í þeirri von að fá að líta á hana. Skyndilega kom hún svo aftan að mér, greip í höndina mína og sagði:” Komdu með mér.” Ég gekk burt með þessari ókunnu stelpu og heilinn minn fékk hvorki tóm til að bregðast við né kveðja vini mína. Hún leiddi mig út af hávaðasömum staðnum og blíður sumarvindurinn tók á móti okkur. Á sama tíma kyssti miðnætursólin okkur á kinnina eins og fyrirboði þess sem koma skyldi. Mér fannst andartakið svo viðkvæmt að ég hætti ekki á að rjúfa þögnina. Ég leyfði henni að ráða för með mjúkri hendi sinni og fól mig henni á vald. Hún leiddi mig þó nokkra stund og virtist vita algjörlega hvert hún ætlaði. Þegar við gengum inn í almenningsgarð sem ég hafði aldrei áður séð stoppaði hún, sleppti hönd minni og settist niður í grasið. Mér datt ekkert annað í hug en að setjast við hlið hennar og þá mætti ég augnaráði hennar. Blikið í augunum var blítt og dularfullt. Mér fannst ég enn ekki hafa rétt á því að tala og beið því átekta. Eftir nokkra stund sagði hún:” Mig langar til að biðja þig um greiða.” Ég kinkaði kolli enn dálítið vankaður af öllu saman. “Mig langar til að biðja þig um að þegja með mér.” “Ha?” sagði ég og það var sem ég rankaði við mér úr dái og fyndi skyndilega til þarfar að spyrja hana óteljandi spurninga. Sú fyrsta sem mér datt í hug var:”Hver ertu?” Hún brosti lítið eitt og sagði svo:”Það kemur seinna.” “Afhverju viltu þaga með mér?” spurði ég og tók þá eftir því að augun hennar voru skærgræn. “Mig langar til að deila með þér óvandræðalegri þögn og einfaldlega njóta þess að vera hér, með þér, án allra spurninga eins og afhverju þetta og afhverju hitt.” Sagði hún hristi hárið frá andlitinu. “Ég vil frekar að þú spyrjir sjálfan þig, afhverju ekki að þaga með ókunnri manneskju.” Þetta kom mér algjörlega í opna skjöldu og ég lagðist því í grasið og þagði. Hún lagðist við hlið mér og angan hennar fyllti vit mín. Mér fannst ég skyndilega ölvaður þrátt fyrir að ég hafi fyrir löngu drukkið síðasta áfengisdropann. Svona lágum við lengi, hlið við hlið, án þess að segja eitt aukatekið orð. Þrátt fyrir það, fannst mér ég tengjast henni á dýpri hátt en orð hefðu nokkurn tíma fengið til. Öðru hverju leit ég á þessa leyndardómsfullu stelpu og sá að á andliti hennar leyndist örlítið bros eins og að ekkert í heiminum gæti skaðað hana. Eins og að allt hefði rétt í þessu fallið á rétta braut. Brosið var smitandi og ég lokaði augunum og fann fyrir djúpstæðum friði. Ég hefði getað legið með henni á þessum stað þar til sjálfir vindar eilífðarinnar hefðu komið og blásið okkur í burtu, einu brosi í einu.

Eftir að því er virtist heila eilífð sem var þó ekki nógu löng, bærðust varir hennar og hún mælti:” Ég þarf að segja þér leyndarmál.” Orð hennar mættu eyrum mínum eins og blóm sem bærist í vindi. “Ég hef séð þig í endurteknum draumi frá því ég var barn og þegar ég sá þig í kvöld uppgötvaði ég að ég hef verið ástfangin af þér frá því áður en ég vissi að þú værir til” Hún andaði djúpt inn, leitaði að hönd minni með sinni eigin. Hún læsti fingrum sínum um mína og kreisti létt.


Við lágum tvö í grasinu og horfðum upp í himininn. Golan hreyfði við trjánum og mér fannst sem laufin sungu. Söngurinn var tileinkaður okkur tveim. Henni og mér. Ég reisti mig upp, horfði í augu hennar og sá inn í eilífðina.

Náttmatur

Varð bara að deila þessu með ykkur, var svangur eina nóttina og bjó mér til náttmat úr því sem var til í ísskápnum. Ég er ekki með nákvæmar mælieiningar fyrir hráefnin, enda er þetta svolítil slump-uppskrift. Þið gerið bara það besta úr því sem þið hafið og leyfið innsæinu að taka á sig form teskeiða og desílítra.

hráefni:
Einn poki hrísgrjón
Bacon
4-6 sjallot-laukar, eða einn miðlungs stór rauður laukur
2-4 hvítlauksgeirar (eða meira þar sem meiri hvítlaukur gerir bara gott)
Milt curry paste eða einhver góð indversk krydd
(ef til vill tvo eða þrjá sveppi (góða portobello sveppi eða eitthvað álíka)
1 egg

Aðferð:
Setjið hrísgrjónin í sjóðandi vatn og leyfið að sjóða í 12-15 mínútur. Skerið baconið í fína bita (svipað eins og hakk), steikið í smá olíu þangað til að það er farið að brúnast. Bætið þá við lauknum og hvítlauknum og leyfið öllu að malla saman og kela smá á pönnunni. Ef að þið viljið skella sveppum inní blönduna er ágætt að steikja sveppina sér í smjöri við miðlungshita og svo bæta þeim við þegar þeir eru steiktir. Þegar laukurinn er farinn að brúnast og farinn að gefa frá sér sæta lykt, bætið þá sirka einni matskeið af curry útí pönnunni, stillið á lágan hita og leyfið að malla.

Takið stóra plast skál, brjótið eggið útí og þeytið með gaffli til að blanda saman rauðu og hvítu, bætið útí chilidufti og grænu kryddi að eigin vali (mér finnst basilíka og oregano passa ágætlega) bætið við ögn af grófu salti og myljið örlítið af góðum pipar út í eggjablönduna.
Þegar hrísgrjónin eru soðin takið þau úr pottinum og skiljið frá vatnið í sigti. Skellið síðan grjónunum útí eggjablönduna og blandið vel saman með gafflinum og passið að eggið kekkjist ekki mikið heldur blandist vel saman (eggið bregst við hitanum úr grjónunum með því að þykkna)
Takið þá baconið og laukinn úr pönnunni og setjið í skál. Skellið grjónunum með eggjablöndunni á pönnuna og steikið við miðlungslágan hita þangað til að eggjaþeytingurinn steikist smá. (Þarna blandast saman góða bacon fitan með ólívuolíunni við grjónin og gefa þeim unaðslegt bragð. Þegar grjónin eru búinn að steikjast í sirka mínútu eða svo bætið þá baconinu og lauknum við á ný og leyfið þeim að skiptast á sögum og bröndurum í smá tíma. Setjið loks allt batterýið í djúpa skál og skreytið með ferskum kóríander eða öðru fersku kryddi. Njótið með ísköldu íslensku vatni.
Hér er ekkert heilagt og um að gera að bæta við einhverju ef manni dettur eitthvað sniðugt í hug. Hér er hugsunin að nýta það sem er til staðar í eldhúsinu og bara gaman að leyfa ímyndunaraflinu að reika.
Verði ykkur að góðu!
Kv. Þórður Sigurðarson

Handan við allt sem heimur telur

Handan við allt sem heimur telur, liggur lítið bú
smávaxin kona situr og prjónar, kann heklið sú
prjónar og prjónar, saumar og saumar
milli handtaka, að sjálfri sér viskuorði laumar

Enginn sem heyrir né sér, því hún ein í heimi er
enginn dirfist að líta í bakgarð annan, en heima hjá sér

-

Ég held að fáir geti verið mér ósammála þegar ég segi að sköpun, hvaða form sem hún kynni að taka, sé yndislegust þegar hún er án átaks. Þegar maður tekur ekki meðvitaða ákvörðun um að skapa eitthvað, heldur þegar sköpunin þarf ekki hvatningu, hún er þegar til staðar. Hún bíður einfaldlega eftir því að einhveri taki við henni og geri hana að raunveruleika. Πλάτων ((Plátōn)Plató) setti fram þá kenningu að allt ætti sér frummynd. Hver steinn og hvert strá ætti sér sína fyrirmynd á tilteknum stað og að veruleika-myndun hans í okkar heimi ætti sér uppskrift. Hann vildi þó meina að það væri til grunn-frummynd af hverju fyrirbæri, eins og að það væri til ein grunnfyrirmynd stólsins. Ég á við þess skonar sköpun. Þegar sköpunarverk tekur á sig mynd án fyrirhafnar og án þess að raunveruleg hugsun eða umræða við mann sjálfan eigi sér stað. Það er svo yndislegt að þurfa ekki að ákveða að skapa eitthvað, því stundum er það þannig að loka-eintakið verður of þvingað ef listaverkið er of úthugsað:"Nú ætla ég að skrifa niður Vals í Eb-dúr." Það er svo þægilegt að setjast niður án fyrirætlana um að skapa eitthvað. Heldur bara að leyfa þeirri rödd sem manni hefur verið gefin að tala í gegnum sig og í raun hafa sinn frjálsa vilja. Stundum er það ágætt að hugsa ekkert alltof mikið um það sem manni er gefið að skapa. Innsæi og upprunalegur innblástur er oft nóg til að verða valdur að listaverki sem gefur manni sjálfum, og vonandi öðrum ánægju.
Það er líklega vegna þess sem ég er hrifinn af spuna-tónlist þ.á.m. jazz. Það er eitthvað svo heillandi við list sem er sköpuð án tillits til mistaka og misfella. Það er kannski hægt að líkja því við lífið sjálft. Blóm vex eins og hennar er von og vísa. Þegar hún er fullvaxin tekur hún ekki skyndilega upp á því að breyta einu laufi eða eitthvað slíkt. Plantan er eins og hún er og allt sem vex er yndislegt.
Sumir halda því fram að þeir séu ekki listamenn. Það finnst mér fljótfærnislega sagt. Allir sem lifa eru listamenn því list er það að skapa, og þótt að flest okkar lifa kannski reglubundu lífi er alltaf eitthvað óvænt sem við þurfum að kljást við. Það er einmitt grundvallandi takmark listarinnar. Að takast á við það óvænta.
Kúnstin er að leyfa lífinu að vera vaxandi blóm. Það er alltaf hægt að bæta við doppu hér eða lit þar. Það er aldrei of seint að vaxa, aldrei of seint að horfast í augu við það óvænta og þroskast eftir baráttuna.
Lífið er áskorun, takstu á við hana og úr áskoruninni verður takmark sem hægt er að ná. Og takmörk, draumar, er það sem mótar líf nútíma-mannsins.

Þórður Sigurðarson

London og læmingjar

Afvhverju í ósköpunum heitir blogg ekki BLOBB! Það er mikið skemmtilegra orð og gefur manni betri ástæðu til að skrifa innihaldsminni færslur. Hugsið ykkur, ef að ég skrifaði á facebook:" Ég var að skrifa nýtt blobb" Lífið væri svo skemmtilegt. Þá gæti ég skrifað eftirfarandi og það væri réttlætanlegt blogg ef að blogg væri BLOBB:

-Start of BLOBB- "Einu sinni á maí kvöldi, austur í Rangárvallasýslu, gerðist í pínulítilli lægð, svoldið sem fáir vita" End of BLOBB-

Stundum er betra ef eitthvað er minna, svona eins og .... símar.
Auðveldara að lesa, mjög torskilin merking og því meira rými gefið fyrir persónulegar vangaveltur um hugarástand viðkomandi skrifenda. Orðið BLOBB gefur til kynna að það sé frekar handahófskennd hugmynd, eitthvað sem erfitt er að henda reiður á. Eitthvað torskilið og spennandi. Svolítið eins og samtal neðansjávar, í sundlaug. Maður heyrir ekki nákvæmlega það sem hinn aðilinn segir en það er skemmtilegt því að allt er svo öðruvísi og framandi!

Úr einu í annað, eins og svo oft áður er ekki eitthvað eitt sérstakt sem mig langar að deila með ykkur, fannst bara kominn tími til, eftir hálfsmánaðar-hlé, að ljúka upp hurðum reynslu minnar. Ég fór til London að heimsækja systur mína og mág minn. Þetta var án efa besta vetrarfrí ævi minnar, og mjög líklega huggulegasta utanlandsferð í manna minnum (það er að segja mínum eigin). Ég hélt af stað í hið langa ferðalag yfir Norðursjó. Því það kemur á óvart að ferðin til Bretlands tekur tiltölulega lengri tíma en ferðin heim til Íslands. Aðalástæðan er sú að flugvöllurinn sem hýsir Ryan Air í Noregi er á suður-Noregi. Af þeim sökum þurfti ég að taka lest til Osló, og svo aðra lest til Sandefjord. Það er sirka fimm tíma ferðalag. Svo er flugtíminn tæpar tvær klukkustundir. Mér fannst vegalengdin milli Noregs og Bretlands ekki svo löng í huganum. En þegar til Stansted var komið þurfti ég að taka lestina til Liverpool Station þar sem Elli tók á móti mér í myndarlegri ullarpeysu og hatt. Rúta heim á Graham Road og þar beið óþreyjufull og húsmóðurleg systir mín eftir mér og Unnur systir Tryggva kærasta Kötlu, sem var á leiðinni til Brasilíu á sunnudeginum. Dagarnir sem fylgdu voru fullir af ævintýrum og góðum mat. Við fórum meðal annars til Camden sem er ævintýralegur sögufrægur markaður í London sem selur allt frá hasspípum til taílenskra teppa. Svo skoðuðum við Brick lane sem er trendy gata með fjöldann allan af búðum og tilheyrandi. Við fórum í lautarferð í Hyde park í sumarsól og hita og héngum á Ray´s jazz Café, sem bauð uppá frábært Latté og bananakökur til að deyja fyrir. Þetta var yndisleg ferð bæði fyrir bragð- og sjónlaukana  Borðaði amerískan diner-mat, indverskan “Go-away” mat :P og víetnamskan heimilimat. Takk Saga og Elli fyrir frábæran tíma!! Þessu verður seint gleymt!

Allt að gerast, fullt af verkefnum. Sit núna og skrifa, hlusta á Fleetwood Mac og drekk kaffi. Framundan er hljómfræði, orgel-undirbúningur, tónleikaferðalag, heimspeki, söngleikja-tónleikar, hlaup og svefn (vonandi).
Bið að heilsa ykkur, páskafríið nálgast óðfluga og allt er gott!
Kveðja, Þórður Sigurðarson

Hollywood killed Motown

Það er satt!

Smámunaatriði drápu köttinn

Það er miðvikudagskvöld. Sólin sest niður ég kveð þennan ævagamla vin í síðasta skipti. Svitinn drýpur af enni mínu, ég kveiki í útbrunnum vindlingi og ég hlusta á tóbakið snarka þegar það verður eldinum að bráð. Ég stend upp og opna hurðina. Geng útí rökkrið og marka síðustu sporin mín í þessum heimi. Sólin hefur kvatt og myrkrið heilsar. Ég gef sjálfan mig nóttinni á vald.
--------
Áhugaverður inngangur það!
Er einhver annar sem minnist Clint Eastwood við lestur þessa örtexta? Mig langar í kaffi. En ég á ekki kaffi :/ Einhverntímann breytist það, nútíðin er bara tímabundin. HEHE, tímabrandarar eru alltaf góðir! Það er svo gaman að detta eitthvað skondið í hug og geta nánast ekki hætt að hlæja! Ég var að gera mér grein fyrir að ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að skrifa. Það er dálítið skemmtilegt. Hvað viljið þið að ég skrifi um?
Kókdósir? Allt í lagi!
Það er ótrúlega pirrandi að kaupa sér kók í hálfslítra flöskum hér því heimspeki tappagerðar er hér allt öðruvísi en heima. Þið kannist við plast hringinn sem situr eftir á hálsinum þegar maður skrúfar tappann af, er það ekki? Hringurinn situr eftir með tappanum hér í þessu furðulega landi. En ekki þannig að hringurinn sé í heilu lagi, hann situr fastur á einum stað og svo lafir restin af hringnum eitthvað útí loftið og gerir það að verkum að afar tímafrekt og leiðinlegt er að skrúfa bölvaðan tappann aftur á! Þá þarf maður að eyða sirka tíu sekúndum í að ná þessum hring af og það er ekkert smá verk. Svo verður maður ögn pirraður yfir því að hafa þurft að eyða tíma í þetta vesen og maður nýtur ekki þessa ljúffenga kolsýrða drykks með fullri ánægju. Það eru smáatriðin sem eru öðruvísi, að mestu leyti er þetta landa frekar líkt Landi elds og ísa, en örfá svona atriði eru öðruvísi og það getur farið alveg með mann. Minnir mig á atriðið í Amelié þar sem hún breytir smáatriðum í íbúð manns sem henni var illa við, afleiðingin var sú að hann fór næstum yfirum vegna þess að það sem var kunnuglegt var einhvernveginn breytt. Frábær mynd! Án efa ein af þeim bestu. Ef þið hafið ekki séð hana eigið þið að sjá hana núna!
Er að fara til London eftir tíu daga að hitta Sögu og Ella, jeiiii!
Það verður án efa ótrúlega sweet.
Ég er eftir yfirlestur þessa pósts búinn að gera mér grein fyrir að ég er afar hrifinn af upphrópunarmerkjum!!!
Hafið það gott!
(!)
Þó!rður

Merkilegt nokk!

Það er svo gaman að fylgjast með hreyfanleika innan ákveðinna félagshópa. Ég man svo vel eftir því að fylgjast með unglingum á menntaskólaballi. Eina ástæðan fyrir því að ég einmennti á þessa furðulega hittinga ungs fólks undir skilmerkjanlegum áhrifum áfengis var til að fylgjast með fyrirsjáanlegri hegðun fólks sem nýtur þess í botn að upplifa lífið án merkjanlegra áhrifa frá samfélaginu og þeirrar hegðunar sem "samþykkt" er af samfélaginu. Samfélagið er blint að mörgu leyti. Þá meina ég ekki endilega að við förum rangt að lífinu. Miklu frekar að við skilgreinum lífið útfrá einstaklingum og samfélagið hefur orðið einhverskonar sameinleg hugmynd um það hvernig einstaklingurinn ætti að vera. Við erum hluti af samfélaginu og samfélagið er svo stór hluti af okkar perónuleika að mikill hluti hegðunar okkar er skilgreind og sett takmörk af samfélaginu sem við erum fædd í. Á sama hátt er hver býfluga fædd inní ákveðið skema sem hún fylgir blindandi. Hún hefur engan rétt á, og hugsar ekki um að ögra þessu hlutverki sem henni hefur verið falið. Lífið sem okkur er gefið er okkur ekki frjálst að túlka að því leyti að samkvæmt okkar skema eigum við að fylgja ákveðnum sporum sem hafa fyrirfram verið mynduð og auðvelt er að feta í. Þetta er svipað því að ganga á skíðum, því að það er mun auðveldara að skíða í sporum sem hafa verið sett niður og margir hafa nýtt sér, það er mun auðveldara að feta í fótspor annarra. Það er skemmtilegt að finna sína eigin leið en það er andskotanum erfiðara að marka sína eigin leið í ókannaðri auðn heldur en að fylgja merktum og gps-merktum leiðum sem maður veit að eru óhultar.
Flestir hugsa ekkert um þessar hefðir sem eru hluti af okkar lífi. Flestir samþykkja það að þeim eru gefnir hæfileikar og þessa hæfileika eigi að nota, samfélaginu til hagsbóta. Valið sem okkur er gefið er það að við megum velja hvaða grein innan atvinnugeirans við veljum. Snilldar kerfi því það verðlaunar þá sem mennta sig með hærri launum og hjálpa þannig náttúrulega Darwin lögmálinu að eiga sér stað.(Að því er við höldum) Þó er það enn þannig að þeir sem eru minna menntaðir eiga það til að eiga börn fyrr og það er einfaldlega líffræðileg staðreynd að þeir sem eiga börn fyrr eru líklegri til að halda því barni á lífi. Ergo: Fleiri börn ómenntaðra manneskja komast af og umhverfisleg áhrif og líffræðileg áhrif stuðla að hrapi í andlegri uppbyggingu og hrapi nútíma samfélags.
Hehhe... þetta var óþarflega svartsýnn texti, ég hef allavega einhverja trú á manninum. Nú hef ég einfaldlega gefið ímynunaraflinu lausan tauminn og skrifað handahófskenndar hugmyndir sem hafa skotið upp kollinum í grastorfu huga míns. Þetta er eflaust afar ruglingslegt en mér þótti bara gott að skrifa, það er ótrúlega gott að geta skrifa, ekki skoða það sem maður hefur skrifað og auglýsa það heiminum. Minnir mann á náttúrulegt samtal, nema bara að samtalið er einvítt og enginn tekur þátt í því nema bara einn hugur.
Vona að þið hafið það gott :)
Þórður