Ég skrifaði þessa stuttu sögu einhverntíma og hef í raun ekkert farið yfir hana eða neitt. Langaði bara að skella henni inn. Vona að þið njótið :)
Eitt Bros í einu
Það er svo skrýtið hvernig líf manns getur breyst á einu andartaki. Þegar maður upplifir þessi sjaldgæfu augnablik þegar lífið kemur manni í opna skjöldu og færir manni tækifæri til að breytast. Maður heyrir svo margar sögur af því hvernig fólk verður ástfangið og sögurnar eru flestar líkar. Mín saga er eilítið frábrugðin öllum hinum. Ég var hrifsaður af ástinni og það var besta faðmlag lífs míns. Ástin læðist inn í hjartað þegar maður býst síst við því.
Þetta átti að verða venjulegt kvöld. Ég hafði hugsað mér að drekka nokkra bjóra með strákunum, hlæja og gera grín að fólkinu sem fer niður í bæ í þeim eina tilgangi að því er virðist að gera sig að fífli. Þær væntingar voru ekki uppfylltar. Í staðinn fékk ég að upplifa óvenjulegasta og eftirminnilegasta kvöld lífs míns.
Ég sá henni bregða fyrir nokkrum sinnum áður en hún kom upp að mér. Hún virtist vera ein á ferð sem mér þótti óvenjulegt. Hún var með ljósar krullur sem náðu langt niður á bak og fallegar fylltar varir. Hún var í frjálslegum sumarkjól og hælaskóm. Mér þótti hún svo falleg að ég skimaði um öðru hverju í þeirri von að fá að líta á hana. Skyndilega kom hún svo aftan að mér, greip í höndina mína og sagði:” Komdu með mér.” Ég gekk burt með þessari ókunnu stelpu og heilinn minn fékk hvorki tóm til að bregðast við né kveðja vini mína. Hún leiddi mig út af hávaðasömum staðnum og blíður sumarvindurinn tók á móti okkur. Á sama tíma kyssti miðnætursólin okkur á kinnina eins og fyrirboði þess sem koma skyldi. Mér fannst andartakið svo viðkvæmt að ég hætti ekki á að rjúfa þögnina. Ég leyfði henni að ráða för með mjúkri hendi sinni og fól mig henni á vald. Hún leiddi mig þó nokkra stund og virtist vita algjörlega hvert hún ætlaði. Þegar við gengum inn í almenningsgarð sem ég hafði aldrei áður séð stoppaði hún, sleppti hönd minni og settist niður í grasið. Mér datt ekkert annað í hug en að setjast við hlið hennar og þá mætti ég augnaráði hennar. Blikið í augunum var blítt og dularfullt. Mér fannst ég enn ekki hafa rétt á því að tala og beið því átekta. Eftir nokkra stund sagði hún:” Mig langar til að biðja þig um greiða.” Ég kinkaði kolli enn dálítið vankaður af öllu saman. “Mig langar til að biðja þig um að þegja með mér.” “Ha?” sagði ég og það var sem ég rankaði við mér úr dái og fyndi skyndilega til þarfar að spyrja hana óteljandi spurninga. Sú fyrsta sem mér datt í hug var:”Hver ertu?” Hún brosti lítið eitt og sagði svo:”Það kemur seinna.” “Afhverju viltu þaga með mér?” spurði ég og tók þá eftir því að augun hennar voru skærgræn. “Mig langar til að deila með þér óvandræðalegri þögn og einfaldlega njóta þess að vera hér, með þér, án allra spurninga eins og afhverju þetta og afhverju hitt.” Sagði hún hristi hárið frá andlitinu. “Ég vil frekar að þú spyrjir sjálfan þig, afhverju ekki að þaga með ókunnri manneskju.” Þetta kom mér algjörlega í opna skjöldu og ég lagðist því í grasið og þagði. Hún lagðist við hlið mér og angan hennar fyllti vit mín. Mér fannst ég skyndilega ölvaður þrátt fyrir að ég hafi fyrir löngu drukkið síðasta áfengisdropann. Svona lágum við lengi, hlið við hlið, án þess að segja eitt aukatekið orð. Þrátt fyrir það, fannst mér ég tengjast henni á dýpri hátt en orð hefðu nokkurn tíma fengið til. Öðru hverju leit ég á þessa leyndardómsfullu stelpu og sá að á andliti hennar leyndist örlítið bros eins og að ekkert í heiminum gæti skaðað hana. Eins og að allt hefði rétt í þessu fallið á rétta braut. Brosið var smitandi og ég lokaði augunum og fann fyrir djúpstæðum friði. Ég hefði getað legið með henni á þessum stað þar til sjálfir vindar eilífðarinnar hefðu komið og blásið okkur í burtu, einu brosi í einu.
Eftir að því er virtist heila eilífð sem var þó ekki nógu löng, bærðust varir hennar og hún mælti:” Ég þarf að segja þér leyndarmál.” Orð hennar mættu eyrum mínum eins og blóm sem bærist í vindi. “Ég hef séð þig í endurteknum draumi frá því ég var barn og þegar ég sá þig í kvöld uppgötvaði ég að ég hef verið ástfangin af þér frá því áður en ég vissi að þú værir til” Hún andaði djúpt inn, leitaði að hönd minni með sinni eigin. Hún læsti fingrum sínum um mína og kreisti létt.
Við lágum tvö í grasinu og horfðum upp í himininn. Golan hreyfði við trjánum og mér fannst sem laufin sungu. Söngurinn var tileinkaður okkur tveim. Henni og mér. Ég reisti mig upp, horfði í augu hennar og sá inn í eilífðina.
Saturday, August 21, 2010
Thursday, April 1, 2010
Náttmatur
Varð bara að deila þessu með ykkur, var svangur eina nóttina og bjó mér til náttmat úr því sem var til í ísskápnum. Ég er ekki með nákvæmar mælieiningar fyrir hráefnin, enda er þetta svolítil slump-uppskrift. Þið gerið bara það besta úr því sem þið hafið og leyfið innsæinu að taka á sig form teskeiða og desílítra.
hráefni:
Einn poki hrísgrjón
Bacon
4-6 sjallot-laukar, eða einn miðlungs stór rauður laukur
2-4 hvítlauksgeirar (eða meira þar sem meiri hvítlaukur gerir bara gott)
Milt curry paste eða einhver góð indversk krydd
(ef til vill tvo eða þrjá sveppi (góða portobello sveppi eða eitthvað álíka)
1 egg
Aðferð:
Setjið hrísgrjónin í sjóðandi vatn og leyfið að sjóða í 12-15 mínútur. Skerið baconið í fína bita (svipað eins og hakk), steikið í smá olíu þangað til að það er farið að brúnast. Bætið þá við lauknum og hvítlauknum og leyfið öllu að malla saman og kela smá á pönnunni. Ef að þið viljið skella sveppum inní blönduna er ágætt að steikja sveppina sér í smjöri við miðlungshita og svo bæta þeim við þegar þeir eru steiktir. Þegar laukurinn er farinn að brúnast og farinn að gefa frá sér sæta lykt, bætið þá sirka einni matskeið af curry útí pönnunni, stillið á lágan hita og leyfið að malla.
Takið stóra plast skál, brjótið eggið útí og þeytið með gaffli til að blanda saman rauðu og hvítu, bætið útí chilidufti og grænu kryddi að eigin vali (mér finnst basilíka og oregano passa ágætlega) bætið við ögn af grófu salti og myljið örlítið af góðum pipar út í eggjablönduna.
Þegar hrísgrjónin eru soðin takið þau úr pottinum og skiljið frá vatnið í sigti. Skellið síðan grjónunum útí eggjablönduna og blandið vel saman með gafflinum og passið að eggið kekkjist ekki mikið heldur blandist vel saman (eggið bregst við hitanum úr grjónunum með því að þykkna)
Takið þá baconið og laukinn úr pönnunni og setjið í skál. Skellið grjónunum með eggjablöndunni á pönnuna og steikið við miðlungslágan hita þangað til að eggjaþeytingurinn steikist smá. (Þarna blandast saman góða bacon fitan með ólívuolíunni við grjónin og gefa þeim unaðslegt bragð. Þegar grjónin eru búinn að steikjast í sirka mínútu eða svo bætið þá baconinu og lauknum við á ný og leyfið þeim að skiptast á sögum og bröndurum í smá tíma. Setjið loks allt batterýið í djúpa skál og skreytið með ferskum kóríander eða öðru fersku kryddi. Njótið með ísköldu íslensku vatni.
Hér er ekkert heilagt og um að gera að bæta við einhverju ef manni dettur eitthvað sniðugt í hug. Hér er hugsunin að nýta það sem er til staðar í eldhúsinu og bara gaman að leyfa ímyndunaraflinu að reika.
Verði ykkur að góðu!
Kv. Þórður Sigurðarson
hráefni:
Einn poki hrísgrjón
Bacon
4-6 sjallot-laukar, eða einn miðlungs stór rauður laukur
2-4 hvítlauksgeirar (eða meira þar sem meiri hvítlaukur gerir bara gott)
Milt curry paste eða einhver góð indversk krydd
(ef til vill tvo eða þrjá sveppi (góða portobello sveppi eða eitthvað álíka)
1 egg
Aðferð:
Setjið hrísgrjónin í sjóðandi vatn og leyfið að sjóða í 12-15 mínútur. Skerið baconið í fína bita (svipað eins og hakk), steikið í smá olíu þangað til að það er farið að brúnast. Bætið þá við lauknum og hvítlauknum og leyfið öllu að malla saman og kela smá á pönnunni. Ef að þið viljið skella sveppum inní blönduna er ágætt að steikja sveppina sér í smjöri við miðlungshita og svo bæta þeim við þegar þeir eru steiktir. Þegar laukurinn er farinn að brúnast og farinn að gefa frá sér sæta lykt, bætið þá sirka einni matskeið af curry útí pönnunni, stillið á lágan hita og leyfið að malla.
Takið stóra plast skál, brjótið eggið útí og þeytið með gaffli til að blanda saman rauðu og hvítu, bætið útí chilidufti og grænu kryddi að eigin vali (mér finnst basilíka og oregano passa ágætlega) bætið við ögn af grófu salti og myljið örlítið af góðum pipar út í eggjablönduna.
Þegar hrísgrjónin eru soðin takið þau úr pottinum og skiljið frá vatnið í sigti. Skellið síðan grjónunum útí eggjablönduna og blandið vel saman með gafflinum og passið að eggið kekkjist ekki mikið heldur blandist vel saman (eggið bregst við hitanum úr grjónunum með því að þykkna)
Takið þá baconið og laukinn úr pönnunni og setjið í skál. Skellið grjónunum með eggjablöndunni á pönnuna og steikið við miðlungslágan hita þangað til að eggjaþeytingurinn steikist smá. (Þarna blandast saman góða bacon fitan með ólívuolíunni við grjónin og gefa þeim unaðslegt bragð. Þegar grjónin eru búinn að steikjast í sirka mínútu eða svo bætið þá baconinu og lauknum við á ný og leyfið þeim að skiptast á sögum og bröndurum í smá tíma. Setjið loks allt batterýið í djúpa skál og skreytið með ferskum kóríander eða öðru fersku kryddi. Njótið með ísköldu íslensku vatni.
Hér er ekkert heilagt og um að gera að bæta við einhverju ef manni dettur eitthvað sniðugt í hug. Hér er hugsunin að nýta það sem er til staðar í eldhúsinu og bara gaman að leyfa ímyndunaraflinu að reika.
Verði ykkur að góðu!
Kv. Þórður Sigurðarson
Friday, March 19, 2010
Handan við allt sem heimur telur
Handan við allt sem heimur telur, liggur lítið bú
smávaxin kona situr og prjónar, kann heklið sú
prjónar og prjónar, saumar og saumar
milli handtaka, að sjálfri sér viskuorði laumar
Enginn sem heyrir né sér, því hún ein í heimi er
enginn dirfist að líta í bakgarð annan, en heima hjá sér
-
Ég held að fáir geti verið mér ósammála þegar ég segi að sköpun, hvaða form sem hún kynni að taka, sé yndislegust þegar hún er án átaks. Þegar maður tekur ekki meðvitaða ákvörðun um að skapa eitthvað, heldur þegar sköpunin þarf ekki hvatningu, hún er þegar til staðar. Hún bíður einfaldlega eftir því að einhveri taki við henni og geri hana að raunveruleika. Πλάτων ((Plátōn)Plató) setti fram þá kenningu að allt ætti sér frummynd. Hver steinn og hvert strá ætti sér sína fyrirmynd á tilteknum stað og að veruleika-myndun hans í okkar heimi ætti sér uppskrift. Hann vildi þó meina að það væri til grunn-frummynd af hverju fyrirbæri, eins og að það væri til ein grunnfyrirmynd stólsins. Ég á við þess skonar sköpun. Þegar sköpunarverk tekur á sig mynd án fyrirhafnar og án þess að raunveruleg hugsun eða umræða við mann sjálfan eigi sér stað. Það er svo yndislegt að þurfa ekki að ákveða að skapa eitthvað, því stundum er það þannig að loka-eintakið verður of þvingað ef listaverkið er of úthugsað:"Nú ætla ég að skrifa niður Vals í Eb-dúr." Það er svo þægilegt að setjast niður án fyrirætlana um að skapa eitthvað. Heldur bara að leyfa þeirri rödd sem manni hefur verið gefin að tala í gegnum sig og í raun hafa sinn frjálsa vilja. Stundum er það ágætt að hugsa ekkert alltof mikið um það sem manni er gefið að skapa. Innsæi og upprunalegur innblástur er oft nóg til að verða valdur að listaverki sem gefur manni sjálfum, og vonandi öðrum ánægju.
Það er líklega vegna þess sem ég er hrifinn af spuna-tónlist þ.á.m. jazz. Það er eitthvað svo heillandi við list sem er sköpuð án tillits til mistaka og misfella. Það er kannski hægt að líkja því við lífið sjálft. Blóm vex eins og hennar er von og vísa. Þegar hún er fullvaxin tekur hún ekki skyndilega upp á því að breyta einu laufi eða eitthvað slíkt. Plantan er eins og hún er og allt sem vex er yndislegt.
Sumir halda því fram að þeir séu ekki listamenn. Það finnst mér fljótfærnislega sagt. Allir sem lifa eru listamenn því list er það að skapa, og þótt að flest okkar lifa kannski reglubundu lífi er alltaf eitthvað óvænt sem við þurfum að kljást við. Það er einmitt grundvallandi takmark listarinnar. Að takast á við það óvænta.
Kúnstin er að leyfa lífinu að vera vaxandi blóm. Það er alltaf hægt að bæta við doppu hér eða lit þar. Það er aldrei of seint að vaxa, aldrei of seint að horfast í augu við það óvænta og þroskast eftir baráttuna.
Lífið er áskorun, takstu á við hana og úr áskoruninni verður takmark sem hægt er að ná. Og takmörk, draumar, er það sem mótar líf nútíma-mannsins.
Þórður Sigurðarson
smávaxin kona situr og prjónar, kann heklið sú
prjónar og prjónar, saumar og saumar
milli handtaka, að sjálfri sér viskuorði laumar
Enginn sem heyrir né sér, því hún ein í heimi er
enginn dirfist að líta í bakgarð annan, en heima hjá sér
-
Ég held að fáir geti verið mér ósammála þegar ég segi að sköpun, hvaða form sem hún kynni að taka, sé yndislegust þegar hún er án átaks. Þegar maður tekur ekki meðvitaða ákvörðun um að skapa eitthvað, heldur þegar sköpunin þarf ekki hvatningu, hún er þegar til staðar. Hún bíður einfaldlega eftir því að einhveri taki við henni og geri hana að raunveruleika. Πλάτων ((Plátōn)Plató) setti fram þá kenningu að allt ætti sér frummynd. Hver steinn og hvert strá ætti sér sína fyrirmynd á tilteknum stað og að veruleika-myndun hans í okkar heimi ætti sér uppskrift. Hann vildi þó meina að það væri til grunn-frummynd af hverju fyrirbæri, eins og að það væri til ein grunnfyrirmynd stólsins. Ég á við þess skonar sköpun. Þegar sköpunarverk tekur á sig mynd án fyrirhafnar og án þess að raunveruleg hugsun eða umræða við mann sjálfan eigi sér stað. Það er svo yndislegt að þurfa ekki að ákveða að skapa eitthvað, því stundum er það þannig að loka-eintakið verður of þvingað ef listaverkið er of úthugsað:"Nú ætla ég að skrifa niður Vals í Eb-dúr." Það er svo þægilegt að setjast niður án fyrirætlana um að skapa eitthvað. Heldur bara að leyfa þeirri rödd sem manni hefur verið gefin að tala í gegnum sig og í raun hafa sinn frjálsa vilja. Stundum er það ágætt að hugsa ekkert alltof mikið um það sem manni er gefið að skapa. Innsæi og upprunalegur innblástur er oft nóg til að verða valdur að listaverki sem gefur manni sjálfum, og vonandi öðrum ánægju.
Það er líklega vegna þess sem ég er hrifinn af spuna-tónlist þ.á.m. jazz. Það er eitthvað svo heillandi við list sem er sköpuð án tillits til mistaka og misfella. Það er kannski hægt að líkja því við lífið sjálft. Blóm vex eins og hennar er von og vísa. Þegar hún er fullvaxin tekur hún ekki skyndilega upp á því að breyta einu laufi eða eitthvað slíkt. Plantan er eins og hún er og allt sem vex er yndislegt.
Sumir halda því fram að þeir séu ekki listamenn. Það finnst mér fljótfærnislega sagt. Allir sem lifa eru listamenn því list er það að skapa, og þótt að flest okkar lifa kannski reglubundu lífi er alltaf eitthvað óvænt sem við þurfum að kljást við. Það er einmitt grundvallandi takmark listarinnar. Að takast á við það óvænta.
Kúnstin er að leyfa lífinu að vera vaxandi blóm. Það er alltaf hægt að bæta við doppu hér eða lit þar. Það er aldrei of seint að vaxa, aldrei of seint að horfast í augu við það óvænta og þroskast eftir baráttuna.
Lífið er áskorun, takstu á við hana og úr áskoruninni verður takmark sem hægt er að ná. Og takmörk, draumar, er það sem mótar líf nútíma-mannsins.
Þórður Sigurðarson
Monday, March 8, 2010
London og læmingjar
Afvhverju í ósköpunum heitir blogg ekki BLOBB! Það er mikið skemmtilegra orð og gefur manni betri ástæðu til að skrifa innihaldsminni færslur. Hugsið ykkur, ef að ég skrifaði á facebook:" Ég var að skrifa nýtt blobb" Lífið væri svo skemmtilegt. Þá gæti ég skrifað eftirfarandi og það væri réttlætanlegt blogg ef að blogg væri BLOBB:
-Start of BLOBB- "Einu sinni á maí kvöldi, austur í Rangárvallasýslu, gerðist í pínulítilli lægð, svoldið sem fáir vita" End of BLOBB-
Stundum er betra ef eitthvað er minna, svona eins og .... símar.
Auðveldara að lesa, mjög torskilin merking og því meira rými gefið fyrir persónulegar vangaveltur um hugarástand viðkomandi skrifenda. Orðið BLOBB gefur til kynna að það sé frekar handahófskennd hugmynd, eitthvað sem erfitt er að henda reiður á. Eitthvað torskilið og spennandi. Svolítið eins og samtal neðansjávar, í sundlaug. Maður heyrir ekki nákvæmlega það sem hinn aðilinn segir en það er skemmtilegt því að allt er svo öðruvísi og framandi!
Úr einu í annað, eins og svo oft áður er ekki eitthvað eitt sérstakt sem mig langar að deila með ykkur, fannst bara kominn tími til, eftir hálfsmánaðar-hlé, að ljúka upp hurðum reynslu minnar. Ég fór til London að heimsækja systur mína og mág minn. Þetta var án efa besta vetrarfrí ævi minnar, og mjög líklega huggulegasta utanlandsferð í manna minnum (það er að segja mínum eigin). Ég hélt af stað í hið langa ferðalag yfir Norðursjó. Því það kemur á óvart að ferðin til Bretlands tekur tiltölulega lengri tíma en ferðin heim til Íslands. Aðalástæðan er sú að flugvöllurinn sem hýsir Ryan Air í Noregi er á suður-Noregi. Af þeim sökum þurfti ég að taka lest til Osló, og svo aðra lest til Sandefjord. Það er sirka fimm tíma ferðalag. Svo er flugtíminn tæpar tvær klukkustundir. Mér fannst vegalengdin milli Noregs og Bretlands ekki svo löng í huganum. En þegar til Stansted var komið þurfti ég að taka lestina til Liverpool Station þar sem Elli tók á móti mér í myndarlegri ullarpeysu og hatt. Rúta heim á Graham Road og þar beið óþreyjufull og húsmóðurleg systir mín eftir mér og Unnur systir Tryggva kærasta Kötlu, sem var á leiðinni til Brasilíu á sunnudeginum. Dagarnir sem fylgdu voru fullir af ævintýrum og góðum mat. Við fórum meðal annars til Camden sem er ævintýralegur sögufrægur markaður í London sem selur allt frá hasspípum til taílenskra teppa. Svo skoðuðum við Brick lane sem er trendy gata með fjöldann allan af búðum og tilheyrandi. Við fórum í lautarferð í Hyde park í sumarsól og hita og héngum á Ray´s jazz Café, sem bauð uppá frábært Latté og bananakökur til að deyja fyrir. Þetta var yndisleg ferð bæði fyrir bragð- og sjónlaukana Borðaði amerískan diner-mat, indverskan “Go-away” mat :P og víetnamskan heimilimat. Takk Saga og Elli fyrir frábæran tíma!! Þessu verður seint gleymt!
Allt að gerast, fullt af verkefnum. Sit núna og skrifa, hlusta á Fleetwood Mac og drekk kaffi. Framundan er hljómfræði, orgel-undirbúningur, tónleikaferðalag, heimspeki, söngleikja-tónleikar, hlaup og svefn (vonandi).
Bið að heilsa ykkur, páskafríið nálgast óðfluga og allt er gott!
Kveðja, Þórður Sigurðarson
Wednesday, February 17, 2010
Smámunaatriði drápu köttinn
Það er miðvikudagskvöld. Sólin sest niður ég kveð þennan ævagamla vin í síðasta skipti. Svitinn drýpur af enni mínu, ég kveiki í útbrunnum vindlingi og ég hlusta á tóbakið snarka þegar það verður eldinum að bráð. Ég stend upp og opna hurðina. Geng útí rökkrið og marka síðustu sporin mín í þessum heimi. Sólin hefur kvatt og myrkrið heilsar. Ég gef sjálfan mig nóttinni á vald.
--------
Áhugaverður inngangur það!
Er einhver annar sem minnist Clint Eastwood við lestur þessa örtexta? Mig langar í kaffi. En ég á ekki kaffi :/ Einhverntímann breytist það, nútíðin er bara tímabundin. HEHE, tímabrandarar eru alltaf góðir! Það er svo gaman að detta eitthvað skondið í hug og geta nánast ekki hætt að hlæja! Ég var að gera mér grein fyrir að ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að skrifa. Það er dálítið skemmtilegt. Hvað viljið þið að ég skrifi um?
Kókdósir? Allt í lagi!
Það er ótrúlega pirrandi að kaupa sér kók í hálfslítra flöskum hér því heimspeki tappagerðar er hér allt öðruvísi en heima. Þið kannist við plast hringinn sem situr eftir á hálsinum þegar maður skrúfar tappann af, er það ekki? Hringurinn situr eftir með tappanum hér í þessu furðulega landi. En ekki þannig að hringurinn sé í heilu lagi, hann situr fastur á einum stað og svo lafir restin af hringnum eitthvað útí loftið og gerir það að verkum að afar tímafrekt og leiðinlegt er að skrúfa bölvaðan tappann aftur á! Þá þarf maður að eyða sirka tíu sekúndum í að ná þessum hring af og það er ekkert smá verk. Svo verður maður ögn pirraður yfir því að hafa þurft að eyða tíma í þetta vesen og maður nýtur ekki þessa ljúffenga kolsýrða drykks með fullri ánægju. Það eru smáatriðin sem eru öðruvísi, að mestu leyti er þetta landa frekar líkt Landi elds og ísa, en örfá svona atriði eru öðruvísi og það getur farið alveg með mann. Minnir mig á atriðið í Amelié þar sem hún breytir smáatriðum í íbúð manns sem henni var illa við, afleiðingin var sú að hann fór næstum yfirum vegna þess að það sem var kunnuglegt var einhvernveginn breytt. Frábær mynd! Án efa ein af þeim bestu. Ef þið hafið ekki séð hana eigið þið að sjá hana núna!
Er að fara til London eftir tíu daga að hitta Sögu og Ella, jeiiii!
Það verður án efa ótrúlega sweet.
Ég er eftir yfirlestur þessa pósts búinn að gera mér grein fyrir að ég er afar hrifinn af upphrópunarmerkjum!!!
Hafið það gott!
(!)
Þó!rður
--------
Áhugaverður inngangur það!
Er einhver annar sem minnist Clint Eastwood við lestur þessa örtexta? Mig langar í kaffi. En ég á ekki kaffi :/ Einhverntímann breytist það, nútíðin er bara tímabundin. HEHE, tímabrandarar eru alltaf góðir! Það er svo gaman að detta eitthvað skondið í hug og geta nánast ekki hætt að hlæja! Ég var að gera mér grein fyrir að ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að skrifa. Það er dálítið skemmtilegt. Hvað viljið þið að ég skrifi um?
Kókdósir? Allt í lagi!
Það er ótrúlega pirrandi að kaupa sér kók í hálfslítra flöskum hér því heimspeki tappagerðar er hér allt öðruvísi en heima. Þið kannist við plast hringinn sem situr eftir á hálsinum þegar maður skrúfar tappann af, er það ekki? Hringurinn situr eftir með tappanum hér í þessu furðulega landi. En ekki þannig að hringurinn sé í heilu lagi, hann situr fastur á einum stað og svo lafir restin af hringnum eitthvað útí loftið og gerir það að verkum að afar tímafrekt og leiðinlegt er að skrúfa bölvaðan tappann aftur á! Þá þarf maður að eyða sirka tíu sekúndum í að ná þessum hring af og það er ekkert smá verk. Svo verður maður ögn pirraður yfir því að hafa þurft að eyða tíma í þetta vesen og maður nýtur ekki þessa ljúffenga kolsýrða drykks með fullri ánægju. Það eru smáatriðin sem eru öðruvísi, að mestu leyti er þetta landa frekar líkt Landi elds og ísa, en örfá svona atriði eru öðruvísi og það getur farið alveg með mann. Minnir mig á atriðið í Amelié þar sem hún breytir smáatriðum í íbúð manns sem henni var illa við, afleiðingin var sú að hann fór næstum yfirum vegna þess að það sem var kunnuglegt var einhvernveginn breytt. Frábær mynd! Án efa ein af þeim bestu. Ef þið hafið ekki séð hana eigið þið að sjá hana núna!
Er að fara til London eftir tíu daga að hitta Sögu og Ella, jeiiii!
Það verður án efa ótrúlega sweet.
Ég er eftir yfirlestur þessa pósts búinn að gera mér grein fyrir að ég er afar hrifinn af upphrópunarmerkjum!!!
Hafið það gott!
(!)
Þó!rður
Wednesday, February 10, 2010
Merkilegt nokk!
Það er svo gaman að fylgjast með hreyfanleika innan ákveðinna félagshópa. Ég man svo vel eftir því að fylgjast með unglingum á menntaskólaballi. Eina ástæðan fyrir því að ég einmennti á þessa furðulega hittinga ungs fólks undir skilmerkjanlegum áhrifum áfengis var til að fylgjast með fyrirsjáanlegri hegðun fólks sem nýtur þess í botn að upplifa lífið án merkjanlegra áhrifa frá samfélaginu og þeirrar hegðunar sem "samþykkt" er af samfélaginu. Samfélagið er blint að mörgu leyti. Þá meina ég ekki endilega að við förum rangt að lífinu. Miklu frekar að við skilgreinum lífið útfrá einstaklingum og samfélagið hefur orðið einhverskonar sameinleg hugmynd um það hvernig einstaklingurinn ætti að vera. Við erum hluti af samfélaginu og samfélagið er svo stór hluti af okkar perónuleika að mikill hluti hegðunar okkar er skilgreind og sett takmörk af samfélaginu sem við erum fædd í. Á sama hátt er hver býfluga fædd inní ákveðið skema sem hún fylgir blindandi. Hún hefur engan rétt á, og hugsar ekki um að ögra þessu hlutverki sem henni hefur verið falið. Lífið sem okkur er gefið er okkur ekki frjálst að túlka að því leyti að samkvæmt okkar skema eigum við að fylgja ákveðnum sporum sem hafa fyrirfram verið mynduð og auðvelt er að feta í. Þetta er svipað því að ganga á skíðum, því að það er mun auðveldara að skíða í sporum sem hafa verið sett niður og margir hafa nýtt sér, það er mun auðveldara að feta í fótspor annarra. Það er skemmtilegt að finna sína eigin leið en það er andskotanum erfiðara að marka sína eigin leið í ókannaðri auðn heldur en að fylgja merktum og gps-merktum leiðum sem maður veit að eru óhultar.
Flestir hugsa ekkert um þessar hefðir sem eru hluti af okkar lífi. Flestir samþykkja það að þeim eru gefnir hæfileikar og þessa hæfileika eigi að nota, samfélaginu til hagsbóta. Valið sem okkur er gefið er það að við megum velja hvaða grein innan atvinnugeirans við veljum. Snilldar kerfi því það verðlaunar þá sem mennta sig með hærri launum og hjálpa þannig náttúrulega Darwin lögmálinu að eiga sér stað.(Að því er við höldum) Þó er það enn þannig að þeir sem eru minna menntaðir eiga það til að eiga börn fyrr og það er einfaldlega líffræðileg staðreynd að þeir sem eiga börn fyrr eru líklegri til að halda því barni á lífi. Ergo: Fleiri börn ómenntaðra manneskja komast af og umhverfisleg áhrif og líffræðileg áhrif stuðla að hrapi í andlegri uppbyggingu og hrapi nútíma samfélags.
Hehhe... þetta var óþarflega svartsýnn texti, ég hef allavega einhverja trú á manninum. Nú hef ég einfaldlega gefið ímynunaraflinu lausan tauminn og skrifað handahófskenndar hugmyndir sem hafa skotið upp kollinum í grastorfu huga míns. Þetta er eflaust afar ruglingslegt en mér þótti bara gott að skrifa, það er ótrúlega gott að geta skrifa, ekki skoða það sem maður hefur skrifað og auglýsa það heiminum. Minnir mann á náttúrulegt samtal, nema bara að samtalið er einvítt og enginn tekur þátt í því nema bara einn hugur.
Vona að þið hafið það gott :)
Þórður
Flestir hugsa ekkert um þessar hefðir sem eru hluti af okkar lífi. Flestir samþykkja það að þeim eru gefnir hæfileikar og þessa hæfileika eigi að nota, samfélaginu til hagsbóta. Valið sem okkur er gefið er það að við megum velja hvaða grein innan atvinnugeirans við veljum. Snilldar kerfi því það verðlaunar þá sem mennta sig með hærri launum og hjálpa þannig náttúrulega Darwin lögmálinu að eiga sér stað.(Að því er við höldum) Þó er það enn þannig að þeir sem eru minna menntaðir eiga það til að eiga börn fyrr og það er einfaldlega líffræðileg staðreynd að þeir sem eiga börn fyrr eru líklegri til að halda því barni á lífi. Ergo: Fleiri börn ómenntaðra manneskja komast af og umhverfisleg áhrif og líffræðileg áhrif stuðla að hrapi í andlegri uppbyggingu og hrapi nútíma samfélags.
Hehhe... þetta var óþarflega svartsýnn texti, ég hef allavega einhverja trú á manninum. Nú hef ég einfaldlega gefið ímynunaraflinu lausan tauminn og skrifað handahófskenndar hugmyndir sem hafa skotið upp kollinum í grastorfu huga míns. Þetta er eflaust afar ruglingslegt en mér þótti bara gott að skrifa, það er ótrúlega gott að geta skrifa, ekki skoða það sem maður hefur skrifað og auglýsa það heiminum. Minnir mann á náttúrulegt samtal, nema bara að samtalið er einvítt og enginn tekur þátt í því nema bara einn hugur.
Vona að þið hafið það gott :)
Þórður
Friday, January 22, 2010
Enginn veit hvað hefur fyrr en misst hefur!
Ég stóð í te-stofunni í morgun eftir morgunmat og þrif, og horfði útum gluggann á snjómergðina. Hér fyrir utan eru nokkrir bekkir sem nýtast vel á sumrin. En núna eru þeir hins vegar þaktir í snjó og sökum frostsins er snjóbakkinn sem situr á bekknum hærri en bakið sjálft. Þá rann allt í einu upp fyrir mér að síðan ég kom hingað hefur ekki bærst strá vegna vinds né golu. Ég var svo hissa að ég hafði ekki uppgötvað þetta fyrr að ég starði bara út um gluggann og dáðist að þessu viðvarandi vind-leysi.
Þá langaði mig svo innilega til að stíga út og finna fyrir golu og kannski smá úða að það jaðraði við þráhyggju! Það er ekki endilega það að ég sé í heimþrár kasti, það var bara þessi eini hlutur sem ég saknaði. Annars líður mér alveg frábærlega og er ánægður með nútíðina framtíðina og fortíðina svona í bili :P
Það kom mér einfaldlega á óvart að ég gæti nokkurntímann saknað sudda-veðursins á Íslandi, eins og það gat nú verið þreytandi þegar maður vaknaði súr og úrillur á morgnanna og þurfti að fara í skólann.
.. ojæja nóg um það.
Annars er bara allt gott að frétta eins og sagt er, og í raun lítið að gerast akkúrat núna. Ég er á fullu að æfa mig fyrir inntökupróf og les hljómfræði af áður óþekktum áhuga. Það er dálítið öðruvísi að gera hlutina þegar maður ákveður að taka af skarið sjálfur. Framundan er frí-helgi "heima" í Hönefoss, undirbúningur fyrir tónleikaferðalag, ferð til sissu í Londres og margt annað stórskemmtilegt. Svo vil ég bara segja að ég átti yndislegan afmælisdag þótt það hafi verið ljúfsárt að vera að heiman á þessum merkisdegi, maður á dálítið auðvelt með að venjast því að fá súkkulaði-croissant og appelsínudjús í morgunmat eins og var venjan heima :) Allir voru þó mjög hamingju-óska-gefandi og svona þegar allt var í pottinn komið, varð þetta ágætis "súpa".
Jææææjjjja, bara svona þúst aðeins að lol skrifa svona smá skilru!
Þórður Sigurðarson
Þá langaði mig svo innilega til að stíga út og finna fyrir golu og kannski smá úða að það jaðraði við þráhyggju! Það er ekki endilega það að ég sé í heimþrár kasti, það var bara þessi eini hlutur sem ég saknaði. Annars líður mér alveg frábærlega og er ánægður með nútíðina framtíðina og fortíðina svona í bili :P
Það kom mér einfaldlega á óvart að ég gæti nokkurntímann saknað sudda-veðursins á Íslandi, eins og það gat nú verið þreytandi þegar maður vaknaði súr og úrillur á morgnanna og þurfti að fara í skólann.
.. ojæja nóg um það.
Annars er bara allt gott að frétta eins og sagt er, og í raun lítið að gerast akkúrat núna. Ég er á fullu að æfa mig fyrir inntökupróf og les hljómfræði af áður óþekktum áhuga. Það er dálítið öðruvísi að gera hlutina þegar maður ákveður að taka af skarið sjálfur. Framundan er frí-helgi "heima" í Hönefoss, undirbúningur fyrir tónleikaferðalag, ferð til sissu í Londres og margt annað stórskemmtilegt. Svo vil ég bara segja að ég átti yndislegan afmælisdag þótt það hafi verið ljúfsárt að vera að heiman á þessum merkisdegi, maður á dálítið auðvelt með að venjast því að fá súkkulaði-croissant og appelsínudjús í morgunmat eins og var venjan heima :) Allir voru þó mjög hamingju-óska-gefandi og svona þegar allt var í pottinn komið, varð þetta ágætis "súpa".
Jææææjjjja, bara svona þúst aðeins að lol skrifa svona smá skilru!
Þórður Sigurðarson
Tuesday, January 19, 2010
Það að vera maður.
Að ganga einn með sjálfum sér niðri á strönd getur verið yndisleg upplifun og hrein upplifun finnst mér vera hið æðsta af öllum tilverustigum. Við erum flest alltof upptekin við að skipuleggja það sem enn á eftir að koma. Spyrjið ykkur: Hver er tilgangurinn með því að helga líf sitt því að úthugsa líf manns með tilliti til perónulegra væntinga og þess sem við eigum enn eftir að upplifa ef við stöldrum ekki við í þeim sporum sem við höfum fetað þangað til nú. Er ekki nútíðin framtíð fyrri tíma? Af hverju eiga svo margir erfitt með að njóta þess sem skipulagning fyrri tíma hefur leitt af sér. Afhverju eiga svo fáir auðvelt með að njóta þess sem þarfnast engrar skipulagningar. Lífið er spuni og lykillinn að því að njóta spuna er að gleðjast yfir hinu óvænta.
Ég hef lengi velt því fyrir mér hvaðan þessi árátta mannsins til að skipuleggja kemur. Hún er eitt af því sem skilur okkur frá öðrum lífverum þessarar plánetu. Sum dýr þurfa þó að "skipuleggja" líf sitt með tilliti til árstíðanna og slíks en það er nánast eingöngu nauðsynlegt til að lifa af hina endalausu baráttu hinna lifandi. Ég veit ekki hvort það sé óþarflega neikvæð sýn á manninn, en ég held að einmanakennd okkar hafi neytt okkur til að skipuleggja líf okkar svo við þurfum ekki að vera óánægð með það sem við höfum nú, því það getur breyst. Erfiðleikarnir hafa þvingað okkur til að skilgreina líf okkar sem röð af ótilkomnum atburðum. Þannig forðumst við hið eilífa vandamál hvers þess sem er á lífi, nefnilega það hvað það er erfitt... að vera á á lífi. Það eru merkilega fáar manneskjur sem sætta sig einfaldlega við það að upplifa, finna fyrir því að það er á lífi. Dvelja í nútíðnni og leyfa morgundeginum að eiga sinn tíma.
Mér finnst allavega mikilvægt að hugsa um það hvað hver stund merkir fyrir mig sem persónu og reyna að læra eitthvað af henni. Hvað höfum við í raun annað en það sem hvert augnablik ber í skauti sér. Lífið er óvíst og plön okkar ganga ekki alltaf upp.
Njótið lífsins, og í því felst að njóta hvers líðandi augnablik, hverrar sekúndu af þesu stutta lífi. Þetta krefst þolinmæði og þrotlausrar vinnu við endurröðun á hugsunarhætti manns sjálfs. En það er þess virði!
Heimspeki sú sem lifað hefur lengi er oftast nokkuð klók með tilliti til þeirrar viðkvæmu lífveru em ritaði hana og ein setning skýtur niður í kollinum mínum:"Carpe Diem!"
(Hann kemur nefnilega ekki aftur)
Þórður Sigurðarson
Ég hef lengi velt því fyrir mér hvaðan þessi árátta mannsins til að skipuleggja kemur. Hún er eitt af því sem skilur okkur frá öðrum lífverum þessarar plánetu. Sum dýr þurfa þó að "skipuleggja" líf sitt með tilliti til árstíðanna og slíks en það er nánast eingöngu nauðsynlegt til að lifa af hina endalausu baráttu hinna lifandi. Ég veit ekki hvort það sé óþarflega neikvæð sýn á manninn, en ég held að einmanakennd okkar hafi neytt okkur til að skipuleggja líf okkar svo við þurfum ekki að vera óánægð með það sem við höfum nú, því það getur breyst. Erfiðleikarnir hafa þvingað okkur til að skilgreina líf okkar sem röð af ótilkomnum atburðum. Þannig forðumst við hið eilífa vandamál hvers þess sem er á lífi, nefnilega það hvað það er erfitt... að vera á á lífi. Það eru merkilega fáar manneskjur sem sætta sig einfaldlega við það að upplifa, finna fyrir því að það er á lífi. Dvelja í nútíðnni og leyfa morgundeginum að eiga sinn tíma.
Mér finnst allavega mikilvægt að hugsa um það hvað hver stund merkir fyrir mig sem persónu og reyna að læra eitthvað af henni. Hvað höfum við í raun annað en það sem hvert augnablik ber í skauti sér. Lífið er óvíst og plön okkar ganga ekki alltaf upp.
Njótið lífsins, og í því felst að njóta hvers líðandi augnablik, hverrar sekúndu af þesu stutta lífi. Þetta krefst þolinmæði og þrotlausrar vinnu við endurröðun á hugsunarhætti manns sjálfs. En það er þess virði!
Heimspeki sú sem lifað hefur lengi er oftast nokkuð klók með tilliti til þeirrar viðkvæmu lífveru em ritaði hana og ein setning skýtur niður í kollinum mínum:"Carpe Diem!"
(Hann kemur nefnilega ekki aftur)
Þórður Sigurðarson
Monday, January 18, 2010
Hlynurinn
Sæl verið þið öll. Ég var ekki viss um hvort ég ætti að setja þessa ljóða-tilraun hér inn en þar sem þessi síða er athvarf mitt til að ventla út öllum þeim tilfinningum sem ég kenni, sá ég enga ástæðu til annars! Ég skrifaði þetta held ég 30. desember á síðasta áratugi hehe!
Hlynurinn
Eitt sinn er kvöldi tók að halla
ég hitti gamlan vin
eins og vant er, byrjum við að spjalla
- kunningjarótin er lin
Vegir skildust eins og gengur og gerist
- gott er þó að eiga góða vini
Minningin lifnar og vitundin snerist,
er það tilviljun að við hittumst undir Hlyni?
Okkar leiðir mættust snemma, báðir ungir
vissum þó þrátt fyrir aldur, að sálmar allir heimsins
væru enn ekki allir sungnir
og stjörnur sumar ekki taldar heimsins
Árin liðu, æskan á það til að tefla,
menn í skák, og þeim að óvörum máta
en sumum gefur hún grið, leyfir að efla
sitt eigið sjálf og eigin fjársjóð eftir láta
Forlögin hylla þá frökku
og þrátt fyrir allt erum við ei,
menn sem tefla hvítu móti svörtu
sandi, móti Gleym-mér-ei
Hliðstæður,er það sem dróf okkur í sundur
en þó það sem hélt okkur, ef að er gáð, saman
við erum eins og eyðimerkurlundur
og fíll, sem þrátt fyrir leit, fann ekki ranann
Heimurinn er ekki skapaður fyrir okkar líka
... svartir sauðir meðal þeirra sem teljast rétttir
í þétt skipuðu kerfi er ekki pláss fyrir slíka
sem hugsa að rangt sé að flokka í stéttir
...
Árin liðu, tíminn skilur menn að, en við
hittumst aftur, afturhliðin er að framan
Hlynurinn vakir yfir eins og hlið
við göngum í gegn, við erum saman
Hlynurinn
Eitt sinn er kvöldi tók að halla
ég hitti gamlan vin
eins og vant er, byrjum við að spjalla
- kunningjarótin er lin
Vegir skildust eins og gengur og gerist
- gott er þó að eiga góða vini
Minningin lifnar og vitundin snerist,
er það tilviljun að við hittumst undir Hlyni?
Okkar leiðir mættust snemma, báðir ungir
vissum þó þrátt fyrir aldur, að sálmar allir heimsins
væru enn ekki allir sungnir
og stjörnur sumar ekki taldar heimsins
Árin liðu, æskan á það til að tefla,
menn í skák, og þeim að óvörum máta
en sumum gefur hún grið, leyfir að efla
sitt eigið sjálf og eigin fjársjóð eftir láta
Forlögin hylla þá frökku
og þrátt fyrir allt erum við ei,
menn sem tefla hvítu móti svörtu
sandi, móti Gleym-mér-ei
Hliðstæður,er það sem dróf okkur í sundur
en þó það sem hélt okkur, ef að er gáð, saman
við erum eins og eyðimerkurlundur
og fíll, sem þrátt fyrir leit, fann ekki ranann
Heimurinn er ekki skapaður fyrir okkar líka
... svartir sauðir meðal þeirra sem teljast rétttir
í þétt skipuðu kerfi er ekki pláss fyrir slíka
sem hugsa að rangt sé að flokka í stéttir
...
Árin liðu, tíminn skilur menn að, en við
hittumst aftur, afturhliðin er að framan
Hlynurinn vakir yfir eins og hlið
við göngum í gegn, við erum saman
Tuesday, January 12, 2010
"Nýjir" straumar í músík.
Sæl verið þið öll! Maður, drengur, gutti jafnvel, heilsar ykkur á þessu þriðjudagskvöldi með gleðifréttir. Fagnið og kallið upp í himininn, því fagnaðarerindið hið seinna mun ritað, hér og nú!
... Nei kannski ekki alveg, en ég er alvarlega ánægður með uppgötvanir mínar. Flestir tónlistarmenn og kannski bara flestir, hafa upplifað það að uppgötva einhvern óvæntan þráð í prjónamynstri atvinnugreinar sinnar, sem lýkur upp hurðum að herbergjum algjörlega ókönnuðum fylltum af dásamlegum leiðum til að endurhugsa "híbýli" sín.
... Þetta þarf ekki að virðast merkilegt, og oftast er það ekki þannig fyrir aðra en mann sjálfan, en þegar maður lendir í þessu er maður svo upprifinn af fegurð listarinnar að mann langar til að helga sig eilífð stjarnanna og gefa sig á vald listagyðjunnar!
Nú það sem ég uppgötvaði var tenging milli tónlistarinnar sem ég kann best að meta, nefnilega, jazz og klassík. Nú snillingarnir sem fengu mig til að átta mig á þessaum lítt notaða stíg í átt að tónlistarlegri óhlutdrægni, voru Karlheinz Stockhausen og André Kåsen herbergisfélagi minn. Karlheinz Stockhausen var einn af höfuðpaurunum á bak við "Intuitive Music" eða hugsýnistónlist eins og ég kýs að kalla það á okkar ylhýra. André er auðvitað snillingurinn herbergisfélagi minn sem kynnti mig fyrir þessari snilli og hjálpar mér(og sér sjálfum)við að finna rödd mína í þessari tónlist. Hugsýnistónlist er þannig "skilgreind" að listamaðurinn þar og þá stundina skiptir mestu máli við flutning hennar. Þ.e. hugarástand og innsæi flytjandans sé það sem skapar grunninn fyrir tónlistarsköpunina. Verk af þessu tagi gæti innihaldið einfaldar leiðbeiningar sem reynast ekki svo einfaldar þegar á hólminn er komið, eða þegar á sviðið er komið. T.d. Tæmdu hugann, hugsaðu um ekkert og þegar þú hefur náð þessu ástandi skaltu byrja að spila. Þegar hugsun slær niður í kollinum á þér skaltu hætta að spila. Þegar þú hefur náð hugsanaleysinu á nýjan leik skaltu halda áfram. Og svo gengur þetta svona koll af kolli.
Það sem er svo stórkostlegt við þessa að tónlist er að þótt hún sé á ákveðinn hátt ný-klassík er hún svo miklu meira. Maður kýs í raun hvað maður vill spila og maður getur blandað inn hvaða tónlistaráhrifum sem er. Í raun er afraksturinn hjá mér mjög tengdur free-jazz en með einhvernveginn allt öðrum áherslum. Allar tilfinningar, allt sem hefur gerst yfir daginn eða jafnvel í gegnum árin flæðir í gegnum þig, yfir í hljóðfærið með algjörlega óvæntri útkomu. Það er svo erfitt að útskýra þetta að það tekur á fyrir mig að skrifa þennan texta.
Mig langaði bara að segja ykkur frá því að hvar sem þið eruð, hvað sem þið eruð að bauka við. Það er aldrei of seint að uppgötva eitthvað nýtt í því sem þið í grunleysi ykkar hélduð að þið þekktuð vel. Það er aldrei of seint að verða uppnuminn af fegurð hins einfalda. Aldrei of seint að njóta þess sem maður upplifar. Það er aldrei of seint að gæða lífi manns neistanum á nýtt.
bestu kveðjur, Þórður Sigurðarson
(By the way, mikið er yndislegt að skrifa á íslenskt lyklaborð!)
... Nei kannski ekki alveg, en ég er alvarlega ánægður með uppgötvanir mínar. Flestir tónlistarmenn og kannski bara flestir, hafa upplifað það að uppgötva einhvern óvæntan þráð í prjónamynstri atvinnugreinar sinnar, sem lýkur upp hurðum að herbergjum algjörlega ókönnuðum fylltum af dásamlegum leiðum til að endurhugsa "híbýli" sín.
... Þetta þarf ekki að virðast merkilegt, og oftast er það ekki þannig fyrir aðra en mann sjálfan, en þegar maður lendir í þessu er maður svo upprifinn af fegurð listarinnar að mann langar til að helga sig eilífð stjarnanna og gefa sig á vald listagyðjunnar!
Nú það sem ég uppgötvaði var tenging milli tónlistarinnar sem ég kann best að meta, nefnilega, jazz og klassík. Nú snillingarnir sem fengu mig til að átta mig á þessaum lítt notaða stíg í átt að tónlistarlegri óhlutdrægni, voru Karlheinz Stockhausen og André Kåsen herbergisfélagi minn. Karlheinz Stockhausen var einn af höfuðpaurunum á bak við "Intuitive Music" eða hugsýnistónlist eins og ég kýs að kalla það á okkar ylhýra. André er auðvitað snillingurinn herbergisfélagi minn sem kynnti mig fyrir þessari snilli og hjálpar mér(og sér sjálfum)við að finna rödd mína í þessari tónlist. Hugsýnistónlist er þannig "skilgreind" að listamaðurinn þar og þá stundina skiptir mestu máli við flutning hennar. Þ.e. hugarástand og innsæi flytjandans sé það sem skapar grunninn fyrir tónlistarsköpunina. Verk af þessu tagi gæti innihaldið einfaldar leiðbeiningar sem reynast ekki svo einfaldar þegar á hólminn er komið, eða þegar á sviðið er komið. T.d. Tæmdu hugann, hugsaðu um ekkert og þegar þú hefur náð þessu ástandi skaltu byrja að spila. Þegar hugsun slær niður í kollinum á þér skaltu hætta að spila. Þegar þú hefur náð hugsanaleysinu á nýjan leik skaltu halda áfram. Og svo gengur þetta svona koll af kolli.
Það sem er svo stórkostlegt við þessa að tónlist er að þótt hún sé á ákveðinn hátt ný-klassík er hún svo miklu meira. Maður kýs í raun hvað maður vill spila og maður getur blandað inn hvaða tónlistaráhrifum sem er. Í raun er afraksturinn hjá mér mjög tengdur free-jazz en með einhvernveginn allt öðrum áherslum. Allar tilfinningar, allt sem hefur gerst yfir daginn eða jafnvel í gegnum árin flæðir í gegnum þig, yfir í hljóðfærið með algjörlega óvæntri útkomu. Það er svo erfitt að útskýra þetta að það tekur á fyrir mig að skrifa þennan texta.
Mig langaði bara að segja ykkur frá því að hvar sem þið eruð, hvað sem þið eruð að bauka við. Það er aldrei of seint að uppgötva eitthvað nýtt í því sem þið í grunleysi ykkar hélduð að þið þekktuð vel. Það er aldrei of seint að verða uppnuminn af fegurð hins einfalda. Aldrei of seint að njóta þess sem maður upplifar. Það er aldrei of seint að gæða lífi manns neistanum á nýtt.
bestu kveðjur, Þórður Sigurðarson
(By the way, mikið er yndislegt að skrifa á íslenskt lyklaborð!)
Thursday, January 7, 2010
Nytt blogg... ha nei i alvoru!?!
Ord. Stundum vantar mann bara miklu fleiri en eru til. Nu vantar mig til dæmis ord til ad byrja ad reyna ad lysa thvi hversu yndislegt jolafriid var. Thetta var bara ein endalaus gledinnar hatid (reyndar bara rett tæpar tvær vikur) og fyrsta jolafriid i morg ar sem eg nadi algjorlega ad njot min i frii med vinum, fjolskyldu, kunningjum og odru folki. Takk kærlega allir sem deildu med mer stundum sitthovrum megin vid aratugs-skiptin!
Ad vera kominn aftur til Viken er frabært. Mer lidur otrulega vel, og gott jolafri skipti thar miklu mali. Thad er mikid sem bidur min, og allt frekar skemmtilegt. Eg fer til Sogu og Ella i lok februar, tonleikaferdalag med samspilinu minu um midjan mars, og svo kem eg ad ollum likindum i stuta ferd til Islands i paskafriinu. Astædan er su ad eg hef hugsad mer ad sækja um plass i LHI komandi vor til ad halda afram med orgelnamid, og thvi tharf eg ad koma heim til ad threyta inntokprofin. Thetta er stor akvordun i lifi minu og eg er fullviss um ad eg se ad taka retta stefnu, thar ad auki losar thad um heilmikla spennu ad vera buinn ad akveda hvad mig langar ad gera. Thad er thungur baggi ad burdast med ad hafa ekki grænan gudmund hvad madur ætlar ad taka ser fyrir hendur, og mer er lett.
Annars er bara otrulega huggulegt ad vera kominn aftur og allir svo gladir ad sja mann ad madur klokknar pinu :=) A næstu vikum taka svo vid æfingar og undirbuningur fyrir inntokuprofin, huggulegar stundir med samnemendum minum og lestur, skrif og vidlika vidfangsefni.
Thad tharf liklega ekki ad taka thad fram en thad kemur mer samt sem adur a ovart hvad thad er otrulega kalt herna i thessu blessada landi. Nuna sidustu daga hefur verid svona 20 til 25 stiga frost, og oftast ad nalgast 30 thegar vid voknum og solin fer ad risa. Thegar madur stigud ut taka augun og nefid andkof af kulda, og madur finnur einhvernveginn fyrir nefharunum opa af oanægju thegar thau byrja ad frjosa, sekundum eftir ad madur stigur ut. Islendingurinn Thordur er ekki vanur svona kulda, en mer finnst samt afar anægjulegt ad upplifa thessar nyju adstædur.
Eg fekk nyja storglæsilega myndavel fra pabba og elinu og brædrum minum i afmælisgjof og thvi mun eg reyna ad setja inn nyjar myndir a facebook eftir thvi sem tækifæri gefast.
Jaaaaaa..... hef svosem ekkert meira ad segja, langadi bara til ad syna lifsmark a thessari bloggsidu eftir langvarandi dá.
hafid thad gott og eg vona ad thid njotid vetrarins.
Thordur
Ad vera kominn aftur til Viken er frabært. Mer lidur otrulega vel, og gott jolafri skipti thar miklu mali. Thad er mikid sem bidur min, og allt frekar skemmtilegt. Eg fer til Sogu og Ella i lok februar, tonleikaferdalag med samspilinu minu um midjan mars, og svo kem eg ad ollum likindum i stuta ferd til Islands i paskafriinu. Astædan er su ad eg hef hugsad mer ad sækja um plass i LHI komandi vor til ad halda afram med orgelnamid, og thvi tharf eg ad koma heim til ad threyta inntokprofin. Thetta er stor akvordun i lifi minu og eg er fullviss um ad eg se ad taka retta stefnu, thar ad auki losar thad um heilmikla spennu ad vera buinn ad akveda hvad mig langar ad gera. Thad er thungur baggi ad burdast med ad hafa ekki grænan gudmund hvad madur ætlar ad taka ser fyrir hendur, og mer er lett.
Annars er bara otrulega huggulegt ad vera kominn aftur og allir svo gladir ad sja mann ad madur klokknar pinu :=) A næstu vikum taka svo vid æfingar og undirbuningur fyrir inntokuprofin, huggulegar stundir med samnemendum minum og lestur, skrif og vidlika vidfangsefni.
Thad tharf liklega ekki ad taka thad fram en thad kemur mer samt sem adur a ovart hvad thad er otrulega kalt herna i thessu blessada landi. Nuna sidustu daga hefur verid svona 20 til 25 stiga frost, og oftast ad nalgast 30 thegar vid voknum og solin fer ad risa. Thegar madur stigud ut taka augun og nefid andkof af kulda, og madur finnur einhvernveginn fyrir nefharunum opa af oanægju thegar thau byrja ad frjosa, sekundum eftir ad madur stigur ut. Islendingurinn Thordur er ekki vanur svona kulda, en mer finnst samt afar anægjulegt ad upplifa thessar nyju adstædur.
Eg fekk nyja storglæsilega myndavel fra pabba og elinu og brædrum minum i afmælisgjof og thvi mun eg reyna ad setja inn nyjar myndir a facebook eftir thvi sem tækifæri gefast.
Jaaaaaa..... hef svosem ekkert meira ad segja, langadi bara til ad syna lifsmark a thessari bloggsidu eftir langvarandi dá.
hafid thad gott og eg vona ad thid njotid vetrarins.
Thordur
Subscribe to:
Posts (Atom)
