Sigurros og islenska utrasin

Eg thurfti ad flytjast til utlanda til ad verda addaandi Sigurros. Og i thvi felst held eg astædan fyrir thvi afhverju utlendingar hrifast af thessari tonlist. Thad er einmanaleiki, mikilfengleg einmanakennd i tonlistinni sem rimar einhvernveginn vid thann hluta salarinnar. Thessi tilfinning er alveg ser islensk, hun sprettur upp ur navistinni vid thessa storkostlegu en ognvænlegu natturu. Hun sprettur uppur theim sannleik ad sameining Islendinga felst i fjarlægdinni sem i raun er a milli okkar. Thegar einmanaleikinn svifur a mann er thad ad hlusta a Sigurros svolitid eins og ad eiga samtal vid nain vin sem madur hefur tho aldrei kynnst. Eg held ad thad se kominn timi til ad gera Svefn-g-englar ad thjodarsong Islendinga. Their hafa hitt a einhvern ovenjulegan streng, vafin ur hinum ymsu serkennum sem sameina okkur Islendinga. Thad mætti segja ad their hafi fundid eigintidni Islands, og theirrar vidkvæmu thjodar sem thar byr.