Handahófskenndar minningar og útúrdúrar

Ég fékk alltíeinu hugmynd á leið um votlendi og skóglendi Noregs að endurminningar Þórðar Sigurðarsonar yrðu ekki bara áhugaverðar heldur mögulega líka nokkuð skemmtilegar. Þrátt fyrir allt hefur líf mitt verið atburðaríkt og skemmtilegt. Staðreyndin er sú að fjöldi híbýla og fjöldi atburða og magn reynslu hefur kannski verið ögn fjölbreyttara hjá mér en hjá meðal Þórðinum í þessu aumkunarverða lýðveldi. Ég hef búið á nánast hverju einasta horni á þessu landi (ef frá eru talin norð-vestur og norð-austur hornin) og reynslan hefur sýnt mér að Íslendingar eru gott fólk, sem sakir miskunnarlausra náttúruhamfara og ytri fjárhagslegra eða menningarlegra miska hefr alltaf lútið í minni pokann fyrir sjálfu sér. Ég þakka Guði fyrir það að ég er ekki staddur á Íslandi í dag þegar eintómar endurminningar enduróma í gegnum sjónvarpsskjái landa minna um ósköpin sem dundu á þjóðinni fyrir akkúrat ári síðan þegar fjárhagskerfi HEIMSINS ( sem er í augum Íslendinga, fjárhagskerfi Íslendinga) hrundi og tók með sér móral landsins niður til helvítis og lengra. Í Noregi eru allir glaðir og hamingjan smitar útfrá sér. Hér kvartar og kveinar enginn yfir því þegar rignir ólíkt Íslendingum sem byrja að kvarta þegar það hefur rignt í 8 mínútur. Hér eru allir hjálpsamir og skilningsríkir og vilja allt gott gera, þeim sem gott eiga skilið.
Það hefðu eflaust ýmsir áhuga á að heyra atburðum lífs míns gerð skil þar sem ég hef nánast engum sagt frá þeim, nema örfáum útvöldum og einn af þeim áhugasömu yrði enginn annar en virðingarfyllstur, ég sjálfur. Ég hef þörf á sögumanni og besti sögumaðurinn er án efa sá sem segir í fyrstu persónur, og í tilviki minna eigin skrifa er það (því miður) ég sjálfur. (Obvious)

- ofanritað er af baksíðu endurminninga minna -
Handahófskenndar minningar og útúrdúrar koma út innan 60 ára. Endilega setjð inn pöntun hjá næstu bókabúð sem fyrst.... fyrstu prentanir að seljast upp!

Þórður Sigurðarson

Uke etter uke!

Thad er faranlegt ad hugsa til thess hvad timinn lidur hratt. Hver dagur er buinn adur en eg get sagt bringebærsyltetøy! Skolinn er a fullu nuna og allt er skemmtilegt fyrir utan einn faranlega langan Musikproduksjon tima eftir hadegi a midvikudogum. Midvikudagar ætla ad verda their dagar a minni skolagongu sem valda mer hvad mestu hugarvili, thvi a midvikudogum i Kirkjubæjarskola var handavinna, sem eg reyndi eftir fremsta megni ad fordast. Tha bra eg a thad rad ad vakna klukkan fimm um morguninn og horfa a Cartoon Network til ad undirbua mig andlega fyrir atokin sem koma skyldu. Nu a eg i erfidleikum med ad vakna a rettum tima og thad hvarflar ekki ad mer ad reyna ad vakna tveimur timum fyrr til ad horfa i 3. sinn a fjordu seriu af House. En midvikudagarnir valda mer ekki thad mikilli angist ad thetta se vandamal. Eg komst bara ekki hja thvi ad bera thessa mismunandi reynslu saman. Pianotimarnir eru loksins byrjadir, fyrsti timinn for i ad eg spiladi I Loves you Porgy fyrir kennarann og svo greindum vid Satin Doll. Spennandi timar framundan og eg get ekki bedid eftir ad læra jazzinn aftur, thad er, a frædilegri mata. Nu fæ eg kannski ad vita af hverju eg spila eins og eg spila og afhverju thad er gott eda vont. Pianokennarinn minn er frabær og likist mer dalitid. Great minds..... look a like?
A manudaginn forum vid i enn eina samhristingsferdina en i thetta sinn forum vid til Oppdal sem er vinsæll Hyttu-stadur Nordmanna. Fra Oppdal fer eg beint til Tronjheim til pabba, Elinar og strakanna og thar verd eg i næstum tvær vikur, au-pair/sòfarotta.
Haustid er adeins farid ad kræla a ser, ikornar næla ser i sidustu matarbitana adur en their leggjast undir "feld" og reyna ad thrauka af veturinn. Bjarkirnar eru farnar ad fella laufin og haga ser akkurat ofugt vid flestar adrar lifverur sem reyna ad byrgja sig inn i vetrarfeld til a halda a ser hita. Eg er enn ad sætta mig vid ad eg eigi eftir ad upplifa vetur i utlondum, sem særir næstum thvi blygdunarkennd mina thvi eg tengi utlond vid sumar, jazz og nyplokkadar plomur!
Hafid thad gott, og farid ekki ad fordæmi trjanna heldur haldid fast i laufin ykkar og skjotid rotum enn fastar fyrir veturinn.
Thordur Sigurdarson

Sviar eru sviiiit!!!

A tveimur timum hefur madur yfirgefid Noreg timabundid og er kominn til mekka odyrra kaupa og snus, Svithjodar. Tilgangurinn er ad kupla sig utur afar afsloppudu skolasamhengi, og inn i enn afslappadra siglingasamhengi. Skiptingin gekk snurdulaust fyrir sig. Vid komum hingad i gær og eg uppgotvadi sjonvarpsseriu sem heitir Mad Men og mæli sterklega med. Eg og frændi minn erum ad verda bunir med fyrstu seriu og eigum eina til goda. I morgun vaknadi eg klukkan 11 olikt vanalegu Viken rutinunni minni sem byrjar dagsdaglega klukkan sjo. Eg bordadi nybakad baguette med sænskum husosti og heimalogudu jardarberjasultunni sem er fyrir longu ordin heimsfræg innan fjolskyldunnar. Svo helt hersinginn ut a golfvoll thar sem vid æfdum sveifluna okkar sem thurfti alvarlega ad endurbæta. Vedrid er buid ad vera frabært svo tha la beint vid eftir thad ad halda ut a skerjagardinn a yndislegu skutunni hans Øyvind og Kristinar og eg var svo heppinn ad fa ad stjorna og eg uppgotvadi ad siglingaastin blundar i mer, frekar lausum svefni. Eg gæti vel hugsad mer ad læra betur a heim skutusiglinga og i algleymingi sigla oldur hafsins sem og oldur mins eigin huga, thvi hugurinn og hafid eru brædur ad minu mati. Nuna fyllir lyktin af lauki steiktan i oliu husid og maturinn nalgast odfluga. Hvort kom a undan matmalstiminn eda bloggid? I minu tilfelli kemur matur a undan ollu odru og thvi segi eg skilid vid ritstorfin og bid ad heilsa ykkur kæra folk og vona ad værd og vinatta fylli hjortu ykkar og ad sma skammtur af rolegheitum svithjodar blasi yfir atlantshafid til ykkar.
kvedja,
Thordur

1+1=1

Thad var tilviljun ad eg kom til dyra
-
ekkert gull, reykelsi, engin myrra
bara hlyleg ord og opid hjarta
adeins eitt af augunum var opid, hid bjarta

Hann var her kominn til ad heidra hid fædda
hjarta mitt bardi, hid hrædda
eg horfdi med odru auganu a thennan mann
hitt var horfid, thad brann

Eg sagdi:"Komdu inn kæri gestur!
Thu ert annar sem kemur, hinn var prestur."
hjartad i honum song kunnuglegan ton
og mitt song a moti, sem værum vid hjon.

Vid gongum inn i stofuna, threyttir badir tveir
a lifsins gengi, getum ei meir
En saman getum vid unnid lifsins thrautir
sett saman, svo gangi upp vorar brautir

Vid settumst i sama stolin, badir tveir
okkar salir motadar af sama leir
-
Eg vard eitt og tvenndin vard vofa
eg rakadi af mer hyjunginn og for ad sofa

Sigurros og islenska utrasin

Eg thurfti ad flytjast til utlanda til ad verda addaandi Sigurros. Og i thvi felst held eg astædan fyrir thvi afhverju utlendingar hrifast af thessari tonlist. Thad er einmanaleiki, mikilfengleg einmanakennd i tonlistinni sem rimar einhvernveginn vid thann hluta salarinnar. Thessi tilfinning er alveg ser islensk, hun sprettur upp ur navistinni vid thessa storkostlegu en ognvænlegu natturu. Hun sprettur uppur theim sannleik ad sameining Islendinga felst i fjarlægdinni sem i raun er a milli okkar. Thegar einmanaleikinn svifur a mann er thad ad hlusta a Sigurros svolitid eins og ad eiga samtal vid nain vin sem madur hefur tho aldrei kynnst. Eg held ad thad se kominn timi til ad gera Svefn-g-englar ad thjodarsong Islendinga. Their hafa hitt a einhvern ovenjulegan streng, vafin ur hinum ymsu serkennum sem sameina okkur Islendinga. Thad mætti segja ad their hafi fundid eigintidni Islands, og theirrar vidkvæmu thjodar sem thar byr.

Medgangan

Niu manudir. Niu manudir i voxt, uppbyggingu og gledi. Eg se ekki afhverju eg ætti ekki ad likja dvol minni her i Noregi vid medgongu og svo loks fædingu litils barns. Eg ætla ekkert ad vera ad blanda getnadinum inn i thetta, thvi thetta andlega barn mitt er af heilogum anda komid :) Eg hef tæplega eitt ar til ad endurhugsa og vonandi endurskipuleggja lif mitt. Hver utkoman verdur, thar verdum vid ad bida og sja. Satt best ad segja vil eg ekki vita hvort barnid er strakur eda stelpa. Eg held ad her geti eg gert allt sem eg vissi ekki ad eg gæti. Med nykominni solinni her i Gjøvik fædist von og bjartsyni i minu kramda og vannærda hjarta. A laugardaginn var foreldradagur og stadgengils foreldri mitt her i Noregi, systir pabba kom og kynntist stadnum og adstodu minni her. Herbergisfelagi minn er framar ollum vonum. Hann hefur ekki bara nanast sama tonlistarsmekk og eg, hann er lika thessi prydisnaungi. Hann er med mig i nokkurskonar praktisku norsku nami og thad er mjog hentugt ad hann er med oslo-området mallyskuna sem er su mallyska sem eg a audveldast med ad skilja. Eg held ad eg kunni meira i norsku en eg vil vera lata, en se bara einfaldlega dalitid banginn vid ad tala af otta vid ad segja einhverja bolvada vitleysu. Thessi otti er smam saman ad hverfa thvi tilfinningin fyrir malinu er ad batna. Thid ættud liklega ad buast vid thvi ad taka a moti malodum einstaklingi thegar eg sny heim thvi fjarveran fra modurmalinu byggir upp i mer mikla thorf til ad lata gamminn geysa um allt og ekkert, adallega ekkert, a gomlu godu frònskunni. Thessa dagana er otrulega gott vedur og tha kemur strandblakvollurinn i godar notir. Adstadan til hlaupa her er brjalædislega god. Thad liggur huggulegur og vel hirtur stigur medfram vatninu og thad er otrulega thægilegt og skemmtilegt ad skokka a honum og umhverfid skemmir ekki fyrir. I dag er fyrsti eiginlegi kennsludagurinn og thvi er thad fyrst i dag sem eg ma snerta hljodfærid mitt. Thad var alveg otrulega god tilfinning. Thad er virkilega god adstada til æfinga her og nædid algjort. Timarnir byrja eftir hadegi i dag og svo er thad bara keyrsla, einhversstadar a milli annars og thridja girs. Fjordi og fimmti girinn komast i gagnid einhverntimann eftir haustfri.
Allt i godu, og flest ad batna, fyrir utan ad eg er med einhverja leidinda halsbolgu. En thad er ekkert til ad væla yfir. Vona ad allir heima hafi thad gott og feti veginn til visku og velsemdar.
Kvedja,
Thordur Sigurdarson

Et nytt språk

Sæl verid thid oll. Eg bidst afsokunar a ad eg geti ekki skrifad med islensku lyklabordi en adgangsord og tilhørende er ekki enn komid i hendur okkar nemendanna. En Thad er kannski videigandi ad skrifa a norskt lyklabord thegar drogin ad fyrsta norska blogginu minu verda til. Her er allt frekar rolegt. Thessir fyrstu dagar eru bara innskraningardagar og thvi engin formleg kennsla i gangi. Svaedid er frabaert og utsynid ur herberginu minu er yfir stærsta vatn Noregs, Mjøsa. Thad er audvitad dalitid strembid ad komast inn i samrædur folks og thvi virdist eg orugglega vera stereo-typan af mystiska leyndardomsfulla utlendingnum. En eg finn ad skilningurinn er ad koma og tungumala-throskuldurinn fer vonandi ad brotna nidur og skolast burt med frafallinu i vatninu. Ad mynda tengsl vid annad folk a tungumali sem er manni ekki edlilegt er svolitid eins og ad skrifa bok an thess ad hafa gert naudsynlega heimildaoflun. Thad verdur alltaf dalitid sundurlaust og tætingslegt. En um leid og einhverskonar heildarmynd kemst a soguna er audvelt ad laga byrjunina ad thvi sem seinna kemur, thad er, kynnast upp a nytt, aftur.
Nuna er thetta allt ad sygjast inn i mig, og stadreyndin ad eg se fjoldann allan af kilometrum fra vinum, vandamonnum og landinu sem ol mig er smam saman ad taka fasta mynd i kollinum a mer. Eg hef tho ekki miklar ahyggjur og hef margt til ad hlakka til. Eg er satt best ad segja ekkert ogurlega hrifinn af thessum innsetningardogum thar sem eg tharf ad reida mig a bjagada norsku thvi mitt tungumal er tonlistin og mer finnst svo sannarlega best ad tja mig med svortum og hvitum notum. Eg er nuna ad fara i fyrsta hlaupaturinn minn a thessum framandi strondum og tho ad sporin min i sandinum vari ekki lengi vona eg ad sandurinn og fegurd stadarins sitji i mer. Eg oska ykkur sem lesa og ollum theim sem mer thykir vænt um velfarnadar og lukku i lifsins verkum.
Þórður Sigurðarson