Hollywood killed Motown

Það er satt!

Smámunaatriði drápu köttinn

Það er miðvikudagskvöld. Sólin sest niður ég kveð þennan ævagamla vin í síðasta skipti. Svitinn drýpur af enni mínu, ég kveiki í útbrunnum vindlingi og ég hlusta á tóbakið snarka þegar það verður eldinum að bráð. Ég stend upp og opna hurðina. Geng útí rökkrið og marka síðustu sporin mín í þessum heimi. Sólin hefur kvatt og myrkrið heilsar. Ég gef sjálfan mig nóttinni á vald.
--------
Áhugaverður inngangur það!
Er einhver annar sem minnist Clint Eastwood við lestur þessa örtexta? Mig langar í kaffi. En ég á ekki kaffi :/ Einhverntímann breytist það, nútíðin er bara tímabundin. HEHE, tímabrandarar eru alltaf góðir! Það er svo gaman að detta eitthvað skondið í hug og geta nánast ekki hætt að hlæja! Ég var að gera mér grein fyrir að ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að skrifa. Það er dálítið skemmtilegt. Hvað viljið þið að ég skrifi um?
Kókdósir? Allt í lagi!
Það er ótrúlega pirrandi að kaupa sér kók í hálfslítra flöskum hér því heimspeki tappagerðar er hér allt öðruvísi en heima. Þið kannist við plast hringinn sem situr eftir á hálsinum þegar maður skrúfar tappann af, er það ekki? Hringurinn situr eftir með tappanum hér í þessu furðulega landi. En ekki þannig að hringurinn sé í heilu lagi, hann situr fastur á einum stað og svo lafir restin af hringnum eitthvað útí loftið og gerir það að verkum að afar tímafrekt og leiðinlegt er að skrúfa bölvaðan tappann aftur á! Þá þarf maður að eyða sirka tíu sekúndum í að ná þessum hring af og það er ekkert smá verk. Svo verður maður ögn pirraður yfir því að hafa þurft að eyða tíma í þetta vesen og maður nýtur ekki þessa ljúffenga kolsýrða drykks með fullri ánægju. Það eru smáatriðin sem eru öðruvísi, að mestu leyti er þetta landa frekar líkt Landi elds og ísa, en örfá svona atriði eru öðruvísi og það getur farið alveg með mann. Minnir mig á atriðið í Amelié þar sem hún breytir smáatriðum í íbúð manns sem henni var illa við, afleiðingin var sú að hann fór næstum yfirum vegna þess að það sem var kunnuglegt var einhvernveginn breytt. Frábær mynd! Án efa ein af þeim bestu. Ef þið hafið ekki séð hana eigið þið að sjá hana núna!
Er að fara til London eftir tíu daga að hitta Sögu og Ella, jeiiii!
Það verður án efa ótrúlega sweet.
Ég er eftir yfirlestur þessa pósts búinn að gera mér grein fyrir að ég er afar hrifinn af upphrópunarmerkjum!!!
Hafið það gott!
(!)
Þó!rður

Merkilegt nokk!

Það er svo gaman að fylgjast með hreyfanleika innan ákveðinna félagshópa. Ég man svo vel eftir því að fylgjast með unglingum á menntaskólaballi. Eina ástæðan fyrir því að ég einmennti á þessa furðulega hittinga ungs fólks undir skilmerkjanlegum áhrifum áfengis var til að fylgjast með fyrirsjáanlegri hegðun fólks sem nýtur þess í botn að upplifa lífið án merkjanlegra áhrifa frá samfélaginu og þeirrar hegðunar sem "samþykkt" er af samfélaginu. Samfélagið er blint að mörgu leyti. Þá meina ég ekki endilega að við förum rangt að lífinu. Miklu frekar að við skilgreinum lífið útfrá einstaklingum og samfélagið hefur orðið einhverskonar sameinleg hugmynd um það hvernig einstaklingurinn ætti að vera. Við erum hluti af samfélaginu og samfélagið er svo stór hluti af okkar perónuleika að mikill hluti hegðunar okkar er skilgreind og sett takmörk af samfélaginu sem við erum fædd í. Á sama hátt er hver býfluga fædd inní ákveðið skema sem hún fylgir blindandi. Hún hefur engan rétt á, og hugsar ekki um að ögra þessu hlutverki sem henni hefur verið falið. Lífið sem okkur er gefið er okkur ekki frjálst að túlka að því leyti að samkvæmt okkar skema eigum við að fylgja ákveðnum sporum sem hafa fyrirfram verið mynduð og auðvelt er að feta í. Þetta er svipað því að ganga á skíðum, því að það er mun auðveldara að skíða í sporum sem hafa verið sett niður og margir hafa nýtt sér, það er mun auðveldara að feta í fótspor annarra. Það er skemmtilegt að finna sína eigin leið en það er andskotanum erfiðara að marka sína eigin leið í ókannaðri auðn heldur en að fylgja merktum og gps-merktum leiðum sem maður veit að eru óhultar.
Flestir hugsa ekkert um þessar hefðir sem eru hluti af okkar lífi. Flestir samþykkja það að þeim eru gefnir hæfileikar og þessa hæfileika eigi að nota, samfélaginu til hagsbóta. Valið sem okkur er gefið er það að við megum velja hvaða grein innan atvinnugeirans við veljum. Snilldar kerfi því það verðlaunar þá sem mennta sig með hærri launum og hjálpa þannig náttúrulega Darwin lögmálinu að eiga sér stað.(Að því er við höldum) Þó er það enn þannig að þeir sem eru minna menntaðir eiga það til að eiga börn fyrr og það er einfaldlega líffræðileg staðreynd að þeir sem eiga börn fyrr eru líklegri til að halda því barni á lífi. Ergo: Fleiri börn ómenntaðra manneskja komast af og umhverfisleg áhrif og líffræðileg áhrif stuðla að hrapi í andlegri uppbyggingu og hrapi nútíma samfélags.
Hehhe... þetta var óþarflega svartsýnn texti, ég hef allavega einhverja trú á manninum. Nú hef ég einfaldlega gefið ímynunaraflinu lausan tauminn og skrifað handahófskenndar hugmyndir sem hafa skotið upp kollinum í grastorfu huga míns. Þetta er eflaust afar ruglingslegt en mér þótti bara gott að skrifa, það er ótrúlega gott að geta skrifa, ekki skoða það sem maður hefur skrifað og auglýsa það heiminum. Minnir mann á náttúrulegt samtal, nema bara að samtalið er einvítt og enginn tekur þátt í því nema bara einn hugur.
Vona að þið hafið það gott :)
Þórður

Enginn veit hvað hefur fyrr en misst hefur!

Ég stóð í te-stofunni í morgun eftir morgunmat og þrif, og horfði útum gluggann á snjómergðina. Hér fyrir utan eru nokkrir bekkir sem nýtast vel á sumrin. En núna eru þeir hins vegar þaktir í snjó og sökum frostsins er snjóbakkinn sem situr á bekknum hærri en bakið sjálft. Þá rann allt í einu upp fyrir mér að síðan ég kom hingað hefur ekki bærst strá vegna vinds né golu. Ég var svo hissa að ég hafði ekki uppgötvað þetta fyrr að ég starði bara út um gluggann og dáðist að þessu viðvarandi vind-leysi.
Þá langaði mig svo innilega til að stíga út og finna fyrir golu og kannski smá úða að það jaðraði við þráhyggju! Það er ekki endilega það að ég sé í heimþrár kasti, það var bara þessi eini hlutur sem ég saknaði. Annars líður mér alveg frábærlega og er ánægður með nútíðina framtíðina og fortíðina svona í bili :P
Það kom mér einfaldlega á óvart að ég gæti nokkurntímann saknað sudda-veðursins á Íslandi, eins og það gat nú verið þreytandi þegar maður vaknaði súr og úrillur á morgnanna og þurfti að fara í skólann.
.. ojæja nóg um það.

Annars er bara allt gott að frétta eins og sagt er, og í raun lítið að gerast akkúrat núna. Ég er á fullu að æfa mig fyrir inntökupróf og les hljómfræði af áður óþekktum áhuga. Það er dálítið öðruvísi að gera hlutina þegar maður ákveður að taka af skarið sjálfur. Framundan er frí-helgi "heima" í Hönefoss, undirbúningur fyrir tónleikaferðalag, ferð til sissu í Londres og margt annað stórskemmtilegt. Svo vil ég bara segja að ég átti yndislegan afmælisdag þótt það hafi verið ljúfsárt að vera að heiman á þessum merkisdegi, maður á dálítið auðvelt með að venjast því að fá súkkulaði-croissant og appelsínudjús í morgunmat eins og var venjan heima :) Allir voru þó mjög hamingju-óska-gefandi og svona þegar allt var í pottinn komið, varð þetta ágætis "súpa".

Jææææjjjja, bara svona þúst aðeins að lol skrifa svona smá skilru!
Þórður Sigurðarson

Það að vera maður.

Að ganga einn með sjálfum sér niðri á strönd getur verið yndisleg upplifun og hrein upplifun finnst mér vera hið æðsta af öllum tilverustigum. Við erum flest alltof upptekin við að skipuleggja það sem enn á eftir að koma. Spyrjið ykkur: Hver er tilgangurinn með því að helga líf sitt því að úthugsa líf manns með tilliti til perónulegra væntinga og þess sem við eigum enn eftir að upplifa ef við stöldrum ekki við í þeim sporum sem við höfum fetað þangað til nú. Er ekki nútíðin framtíð fyrri tíma? Af hverju eiga svo margir erfitt með að njóta þess sem skipulagning fyrri tíma hefur leitt af sér. Afhverju eiga svo fáir auðvelt með að njóta þess sem þarfnast engrar skipulagningar. Lífið er spuni og lykillinn að því að njóta spuna er að gleðjast yfir hinu óvænta.
Ég hef lengi velt því fyrir mér hvaðan þessi árátta mannsins til að skipuleggja kemur. Hún er eitt af því sem skilur okkur frá öðrum lífverum þessarar plánetu. Sum dýr þurfa þó að "skipuleggja" líf sitt með tilliti til árstíðanna og slíks en það er nánast eingöngu nauðsynlegt til að lifa af hina endalausu baráttu hinna lifandi. Ég veit ekki hvort það sé óþarflega neikvæð sýn á manninn, en ég held að einmanakennd okkar hafi neytt okkur til að skipuleggja líf okkar svo við þurfum ekki að vera óánægð með það sem við höfum nú, því það getur breyst. Erfiðleikarnir hafa þvingað okkur til að skilgreina líf okkar sem röð af ótilkomnum atburðum. Þannig forðumst við hið eilífa vandamál hvers þess sem er á lífi, nefnilega það hvað það er erfitt... að vera á á lífi. Það eru merkilega fáar manneskjur sem sætta sig einfaldlega við það að upplifa, finna fyrir því að það er á lífi. Dvelja í nútíðnni og leyfa morgundeginum að eiga sinn tíma.
Mér finnst allavega mikilvægt að hugsa um það hvað hver stund merkir fyrir mig sem persónu og reyna að læra eitthvað af henni. Hvað höfum við í raun annað en það sem hvert augnablik ber í skauti sér. Lífið er óvíst og plön okkar ganga ekki alltaf upp.
Njótið lífsins, og í því felst að njóta hvers líðandi augnablik, hverrar sekúndu af þesu stutta lífi. Þetta krefst þolinmæði og þrotlausrar vinnu við endurröðun á hugsunarhætti manns sjálfs. En það er þess virði!

Heimspeki sú sem lifað hefur lengi er oftast nokkuð klók með tilliti til þeirrar viðkvæmu lífveru em ritaði hana og ein setning skýtur niður í kollinum mínum:"Carpe Diem!"
(Hann kemur nefnilega ekki aftur)

Þórður Sigurðarson

Hlynurinn

Sæl verið þið öll. Ég var ekki viss um hvort ég ætti að setja þessa ljóða-tilraun hér inn en þar sem þessi síða er athvarf mitt til að ventla út öllum þeim tilfinningum sem ég kenni, sá ég enga ástæðu til annars! Ég skrifaði þetta held ég 30. desember á síðasta áratugi hehe!

Hlynurinn

Eitt sinn er kvöldi tók að halla
ég hitti gamlan vin
eins og vant er, byrjum við að spjalla
- kunningjarótin er lin

Vegir skildust eins og gengur og gerist
- gott er þó að eiga góða vini
Minningin lifnar og vitundin snerist,
er það tilviljun að við hittumst undir Hlyni?

Okkar leiðir mættust snemma, báðir ungir
vissum þó þrátt fyrir aldur, að sálmar allir heimsins
væru enn ekki allir sungnir
og stjörnur sumar ekki taldar heimsins

Árin liðu, æskan á það til að tefla,
menn í skák, og þeim að óvörum máta
en sumum gefur hún grið, leyfir að efla
sitt eigið sjálf og eigin fjársjóð eftir láta

Forlögin hylla þá frökku
og þrátt fyrir allt erum við ei,
menn sem tefla hvítu móti svörtu
sandi, móti Gleym-mér-ei

Hliðstæður,er það sem dróf okkur í sundur
en þó það sem hélt okkur, ef að er gáð, saman
við erum eins og eyðimerkurlundur
og fíll, sem þrátt fyrir leit, fann ekki ranann

Heimurinn er ekki skapaður fyrir okkar líka
... svartir sauðir meðal þeirra sem teljast rétttir
í þétt skipuðu kerfi er ekki pláss fyrir slíka
sem hugsa að rangt sé að flokka í stéttir

...

Árin liðu, tíminn skilur menn að, en við
hittumst aftur, afturhliðin er að framan
Hlynurinn vakir yfir eins og hlið
við göngum í gegn, við erum saman

"Nýjir" straumar í músík.

Sæl verið þið öll! Maður, drengur, gutti jafnvel, heilsar ykkur á þessu þriðjudagskvöldi með gleðifréttir. Fagnið og kallið upp í himininn, því fagnaðarerindið hið seinna mun ritað, hér og nú!
... Nei kannski ekki alveg, en ég er alvarlega ánægður með uppgötvanir mínar. Flestir tónlistarmenn og kannski bara flestir, hafa upplifað það að uppgötva einhvern óvæntan þráð í prjónamynstri atvinnugreinar sinnar, sem lýkur upp hurðum að herbergjum algjörlega ókönnuðum fylltum af dásamlegum leiðum til að endurhugsa "híbýli" sín.
... Þetta þarf ekki að virðast merkilegt, og oftast er það ekki þannig fyrir aðra en mann sjálfan, en þegar maður lendir í þessu er maður svo upprifinn af fegurð listarinnar að mann langar til að helga sig eilífð stjarnanna og gefa sig á vald listagyðjunnar!

Nú það sem ég uppgötvaði var tenging milli tónlistarinnar sem ég kann best að meta, nefnilega, jazz og klassík. Nú snillingarnir sem fengu mig til að átta mig á þessaum lítt notaða stíg í átt að tónlistarlegri óhlutdrægni, voru Karlheinz Stockhausen og André Kåsen herbergisfélagi minn. Karlheinz Stockhausen var einn af höfuðpaurunum á bak við "Intuitive Music" eða hugsýnistónlist eins og ég kýs að kalla það á okkar ylhýra. André er auðvitað snillingurinn herbergisfélagi minn sem kynnti mig fyrir þessari snilli og hjálpar mér(og sér sjálfum)við að finna rödd mína í þessari tónlist. Hugsýnistónlist er þannig "skilgreind" að listamaðurinn þar og þá stundina skiptir mestu máli við flutning hennar. Þ.e. hugarástand og innsæi flytjandans sé það sem skapar grunninn fyrir tónlistarsköpunina. Verk af þessu tagi gæti innihaldið einfaldar leiðbeiningar sem reynast ekki svo einfaldar þegar á hólminn er komið, eða þegar á sviðið er komið. T.d. Tæmdu hugann, hugsaðu um ekkert og þegar þú hefur náð þessu ástandi skaltu byrja að spila. Þegar hugsun slær niður í kollinum á þér skaltu hætta að spila. Þegar þú hefur náð hugsanaleysinu á nýjan leik skaltu halda áfram. Og svo gengur þetta svona koll af kolli.
Það sem er svo stórkostlegt við þessa að tónlist er að þótt hún sé á ákveðinn hátt ný-klassík er hún svo miklu meira. Maður kýs í raun hvað maður vill spila og maður getur blandað inn hvaða tónlistaráhrifum sem er. Í raun er afraksturinn hjá mér mjög tengdur free-jazz en með einhvernveginn allt öðrum áherslum. Allar tilfinningar, allt sem hefur gerst yfir daginn eða jafnvel í gegnum árin flæðir í gegnum þig, yfir í hljóðfærið með algjörlega óvæntri útkomu. Það er svo erfitt að útskýra þetta að það tekur á fyrir mig að skrifa þennan texta.
Mig langaði bara að segja ykkur frá því að hvar sem þið eruð, hvað sem þið eruð að bauka við. Það er aldrei of seint að uppgötva eitthvað nýtt í því sem þið í grunleysi ykkar hélduð að þið þekktuð vel. Það er aldrei of seint að verða uppnuminn af fegurð hins einfalda. Aldrei of seint að njóta þess sem maður upplifar. Það er aldrei of seint að gæða lífi manns neistanum á nýtt.

bestu kveðjur, Þórður Sigurðarson
(By the way, mikið er yndislegt að skrifa á íslenskt lyklaborð!)