Enginn veit hvað hefur fyrr en misst hefur!

Ég stóð í te-stofunni í morgun eftir morgunmat og þrif, og horfði útum gluggann á snjómergðina. Hér fyrir utan eru nokkrir bekkir sem nýtast vel á sumrin. En núna eru þeir hins vegar þaktir í snjó og sökum frostsins er snjóbakkinn sem situr á bekknum hærri en bakið sjálft. Þá rann allt í einu upp fyrir mér að síðan ég kom hingað hefur ekki bærst strá vegna vinds né golu. Ég var svo hissa að ég hafði ekki uppgötvað þetta fyrr að ég starði bara út um gluggann og dáðist að þessu viðvarandi vind-leysi.
Þá langaði mig svo innilega til að stíga út og finna fyrir golu og kannski smá úða að það jaðraði við þráhyggju! Það er ekki endilega það að ég sé í heimþrár kasti, það var bara þessi eini hlutur sem ég saknaði. Annars líður mér alveg frábærlega og er ánægður með nútíðina framtíðina og fortíðina svona í bili :P
Það kom mér einfaldlega á óvart að ég gæti nokkurntímann saknað sudda-veðursins á Íslandi, eins og það gat nú verið þreytandi þegar maður vaknaði súr og úrillur á morgnanna og þurfti að fara í skólann.
.. ojæja nóg um það.

Annars er bara allt gott að frétta eins og sagt er, og í raun lítið að gerast akkúrat núna. Ég er á fullu að æfa mig fyrir inntökupróf og les hljómfræði af áður óþekktum áhuga. Það er dálítið öðruvísi að gera hlutina þegar maður ákveður að taka af skarið sjálfur. Framundan er frí-helgi "heima" í Hönefoss, undirbúningur fyrir tónleikaferðalag, ferð til sissu í Londres og margt annað stórskemmtilegt. Svo vil ég bara segja að ég átti yndislegan afmælisdag þótt það hafi verið ljúfsárt að vera að heiman á þessum merkisdegi, maður á dálítið auðvelt með að venjast því að fá súkkulaði-croissant og appelsínudjús í morgunmat eins og var venjan heima :) Allir voru þó mjög hamingju-óska-gefandi og svona þegar allt var í pottinn komið, varð þetta ágætis "súpa".

Jææææjjjja, bara svona þúst aðeins að lol skrifa svona smá skilru!
Þórður Sigurðarson

Það að vera maður.

Að ganga einn með sjálfum sér niðri á strönd getur verið yndisleg upplifun og hrein upplifun finnst mér vera hið æðsta af öllum tilverustigum. Við erum flest alltof upptekin við að skipuleggja það sem enn á eftir að koma. Spyrjið ykkur: Hver er tilgangurinn með því að helga líf sitt því að úthugsa líf manns með tilliti til perónulegra væntinga og þess sem við eigum enn eftir að upplifa ef við stöldrum ekki við í þeim sporum sem við höfum fetað þangað til nú. Er ekki nútíðin framtíð fyrri tíma? Af hverju eiga svo margir erfitt með að njóta þess sem skipulagning fyrri tíma hefur leitt af sér. Afhverju eiga svo fáir auðvelt með að njóta þess sem þarfnast engrar skipulagningar. Lífið er spuni og lykillinn að því að njóta spuna er að gleðjast yfir hinu óvænta.
Ég hef lengi velt því fyrir mér hvaðan þessi árátta mannsins til að skipuleggja kemur. Hún er eitt af því sem skilur okkur frá öðrum lífverum þessarar plánetu. Sum dýr þurfa þó að "skipuleggja" líf sitt með tilliti til árstíðanna og slíks en það er nánast eingöngu nauðsynlegt til að lifa af hina endalausu baráttu hinna lifandi. Ég veit ekki hvort það sé óþarflega neikvæð sýn á manninn, en ég held að einmanakennd okkar hafi neytt okkur til að skipuleggja líf okkar svo við þurfum ekki að vera óánægð með það sem við höfum nú, því það getur breyst. Erfiðleikarnir hafa þvingað okkur til að skilgreina líf okkar sem röð af ótilkomnum atburðum. Þannig forðumst við hið eilífa vandamál hvers þess sem er á lífi, nefnilega það hvað það er erfitt... að vera á á lífi. Það eru merkilega fáar manneskjur sem sætta sig einfaldlega við það að upplifa, finna fyrir því að það er á lífi. Dvelja í nútíðnni og leyfa morgundeginum að eiga sinn tíma.
Mér finnst allavega mikilvægt að hugsa um það hvað hver stund merkir fyrir mig sem persónu og reyna að læra eitthvað af henni. Hvað höfum við í raun annað en það sem hvert augnablik ber í skauti sér. Lífið er óvíst og plön okkar ganga ekki alltaf upp.
Njótið lífsins, og í því felst að njóta hvers líðandi augnablik, hverrar sekúndu af þesu stutta lífi. Þetta krefst þolinmæði og þrotlausrar vinnu við endurröðun á hugsunarhætti manns sjálfs. En það er þess virði!

Heimspeki sú sem lifað hefur lengi er oftast nokkuð klók með tilliti til þeirrar viðkvæmu lífveru em ritaði hana og ein setning skýtur niður í kollinum mínum:"Carpe Diem!"
(Hann kemur nefnilega ekki aftur)

Þórður Sigurðarson

Hlynurinn

Sæl verið þið öll. Ég var ekki viss um hvort ég ætti að setja þessa ljóða-tilraun hér inn en þar sem þessi síða er athvarf mitt til að ventla út öllum þeim tilfinningum sem ég kenni, sá ég enga ástæðu til annars! Ég skrifaði þetta held ég 30. desember á síðasta áratugi hehe!

Hlynurinn

Eitt sinn er kvöldi tók að halla
ég hitti gamlan vin
eins og vant er, byrjum við að spjalla
- kunningjarótin er lin

Vegir skildust eins og gengur og gerist
- gott er þó að eiga góða vini
Minningin lifnar og vitundin snerist,
er það tilviljun að við hittumst undir Hlyni?

Okkar leiðir mættust snemma, báðir ungir
vissum þó þrátt fyrir aldur, að sálmar allir heimsins
væru enn ekki allir sungnir
og stjörnur sumar ekki taldar heimsins

Árin liðu, æskan á það til að tefla,
menn í skák, og þeim að óvörum máta
en sumum gefur hún grið, leyfir að efla
sitt eigið sjálf og eigin fjársjóð eftir láta

Forlögin hylla þá frökku
og þrátt fyrir allt erum við ei,
menn sem tefla hvítu móti svörtu
sandi, móti Gleym-mér-ei

Hliðstæður,er það sem dróf okkur í sundur
en þó það sem hélt okkur, ef að er gáð, saman
við erum eins og eyðimerkurlundur
og fíll, sem þrátt fyrir leit, fann ekki ranann

Heimurinn er ekki skapaður fyrir okkar líka
... svartir sauðir meðal þeirra sem teljast rétttir
í þétt skipuðu kerfi er ekki pláss fyrir slíka
sem hugsa að rangt sé að flokka í stéttir

...

Árin liðu, tíminn skilur menn að, en við
hittumst aftur, afturhliðin er að framan
Hlynurinn vakir yfir eins og hlið
við göngum í gegn, við erum saman

"Nýjir" straumar í músík.

Sæl verið þið öll! Maður, drengur, gutti jafnvel, heilsar ykkur á þessu þriðjudagskvöldi með gleðifréttir. Fagnið og kallið upp í himininn, því fagnaðarerindið hið seinna mun ritað, hér og nú!
... Nei kannski ekki alveg, en ég er alvarlega ánægður með uppgötvanir mínar. Flestir tónlistarmenn og kannski bara flestir, hafa upplifað það að uppgötva einhvern óvæntan þráð í prjónamynstri atvinnugreinar sinnar, sem lýkur upp hurðum að herbergjum algjörlega ókönnuðum fylltum af dásamlegum leiðum til að endurhugsa "híbýli" sín.
... Þetta þarf ekki að virðast merkilegt, og oftast er það ekki þannig fyrir aðra en mann sjálfan, en þegar maður lendir í þessu er maður svo upprifinn af fegurð listarinnar að mann langar til að helga sig eilífð stjarnanna og gefa sig á vald listagyðjunnar!

Nú það sem ég uppgötvaði var tenging milli tónlistarinnar sem ég kann best að meta, nefnilega, jazz og klassík. Nú snillingarnir sem fengu mig til að átta mig á þessaum lítt notaða stíg í átt að tónlistarlegri óhlutdrægni, voru Karlheinz Stockhausen og André Kåsen herbergisfélagi minn. Karlheinz Stockhausen var einn af höfuðpaurunum á bak við "Intuitive Music" eða hugsýnistónlist eins og ég kýs að kalla það á okkar ylhýra. André er auðvitað snillingurinn herbergisfélagi minn sem kynnti mig fyrir þessari snilli og hjálpar mér(og sér sjálfum)við að finna rödd mína í þessari tónlist. Hugsýnistónlist er þannig "skilgreind" að listamaðurinn þar og þá stundina skiptir mestu máli við flutning hennar. Þ.e. hugarástand og innsæi flytjandans sé það sem skapar grunninn fyrir tónlistarsköpunina. Verk af þessu tagi gæti innihaldið einfaldar leiðbeiningar sem reynast ekki svo einfaldar þegar á hólminn er komið, eða þegar á sviðið er komið. T.d. Tæmdu hugann, hugsaðu um ekkert og þegar þú hefur náð þessu ástandi skaltu byrja að spila. Þegar hugsun slær niður í kollinum á þér skaltu hætta að spila. Þegar þú hefur náð hugsanaleysinu á nýjan leik skaltu halda áfram. Og svo gengur þetta svona koll af kolli.
Það sem er svo stórkostlegt við þessa að tónlist er að þótt hún sé á ákveðinn hátt ný-klassík er hún svo miklu meira. Maður kýs í raun hvað maður vill spila og maður getur blandað inn hvaða tónlistaráhrifum sem er. Í raun er afraksturinn hjá mér mjög tengdur free-jazz en með einhvernveginn allt öðrum áherslum. Allar tilfinningar, allt sem hefur gerst yfir daginn eða jafnvel í gegnum árin flæðir í gegnum þig, yfir í hljóðfærið með algjörlega óvæntri útkomu. Það er svo erfitt að útskýra þetta að það tekur á fyrir mig að skrifa þennan texta.
Mig langaði bara að segja ykkur frá því að hvar sem þið eruð, hvað sem þið eruð að bauka við. Það er aldrei of seint að uppgötva eitthvað nýtt í því sem þið í grunleysi ykkar hélduð að þið þekktuð vel. Það er aldrei of seint að verða uppnuminn af fegurð hins einfalda. Aldrei of seint að njóta þess sem maður upplifar. Það er aldrei of seint að gæða lífi manns neistanum á nýtt.

bestu kveðjur, Þórður Sigurðarson
(By the way, mikið er yndislegt að skrifa á íslenskt lyklaborð!)

Nytt blogg... ha nei i alvoru!?!

Ord. Stundum vantar mann bara miklu fleiri en eru til. Nu vantar mig til dæmis ord til ad byrja ad reyna ad lysa thvi hversu yndislegt jolafriid var. Thetta var bara ein endalaus gledinnar hatid (reyndar bara rett tæpar tvær vikur) og fyrsta jolafriid i morg ar sem eg nadi algjorlega ad njot min i frii med vinum, fjolskyldu, kunningjum og odru folki. Takk kærlega allir sem deildu med mer stundum sitthovrum megin vid aratugs-skiptin!
Ad vera kominn aftur til Viken er frabært. Mer lidur otrulega vel, og gott jolafri skipti thar miklu mali. Thad er mikid sem bidur min, og allt frekar skemmtilegt. Eg fer til Sogu og Ella i lok februar, tonleikaferdalag med samspilinu minu um midjan mars, og svo kem eg ad ollum likindum i stuta ferd til Islands i paskafriinu. Astædan er su ad eg hef hugsad mer ad sækja um plass i LHI komandi vor til ad halda afram med orgelnamid, og thvi tharf eg ad koma heim til ad threyta inntokprofin. Thetta er stor akvordun i lifi minu og eg er fullviss um ad eg se ad taka retta stefnu, thar ad auki losar thad um heilmikla spennu ad vera buinn ad akveda hvad mig langar ad gera. Thad er thungur baggi ad burdast med ad hafa ekki grænan gudmund hvad madur ætlar ad taka ser fyrir hendur, og mer er lett.
Annars er bara otrulega huggulegt ad vera kominn aftur og allir svo gladir ad sja mann ad madur klokknar pinu :=) A næstu vikum taka svo vid æfingar og undirbuningur fyrir inntokuprofin, huggulegar stundir med samnemendum minum og lestur, skrif og vidlika vidfangsefni.
Thad tharf liklega ekki ad taka thad fram en thad kemur mer samt sem adur a ovart hvad thad er otrulega kalt herna i thessu blessada landi. Nuna sidustu daga hefur verid svona 20 til 25 stiga frost, og oftast ad nalgast 30 thegar vid voknum og solin fer ad risa. Thegar madur stigud ut taka augun og nefid andkof af kulda, og madur finnur einhvernveginn fyrir nefharunum opa af oanægju thegar thau byrja ad frjosa, sekundum eftir ad madur stigur ut. Islendingurinn Thordur er ekki vanur svona kulda, en mer finnst samt afar anægjulegt ad upplifa thessar nyju adstædur.
Eg fekk nyja storglæsilega myndavel fra pabba og elinu og brædrum minum i afmælisgjof og thvi mun eg reyna ad setja inn nyjar myndir a facebook eftir thvi sem tækifæri gefast.
Jaaaaaa..... hef svosem ekkert meira ad segja, langadi bara til ad syna lifsmark a thessari bloggsidu eftir langvarandi dá.
hafid thad gott og eg vona ad thid njotid vetrarins.
Thordur

Liðnir Tímar

Sæl verið þið öll! Sá sem heilsar ykkur biðst velvirðingar á framlengdri töf á nýjum bloggum. Afsökun mín er einföld, ég hef ekkert komist í tengsl við umheiminn vegna þess að ég og skólafélagar mínir höfum verið í reisu. Tónleikareisu. Tónleikaferðalagi! Það er búið að vera gaman en afar lýjandi, og það var afar huggulegt að komast í helgarfrí til Kristínar frænku í Hønefoss og sofa svona til tilbreytingar.
Við lögðum af stað klukkan hálf sjö á mánudagsmorgni og keyrðum suður á bóginn. Við enduðum í Kristianssand en stoppuðum í mismunandi menntastofnunum og kirkjum til að skila af okkur músík sem seinustu tvær vikur höfðu farið í að æfa. Dag hvern var svo haldið í smá túra til bæja á suðurlandinu til að spila og hafa gaman, aðallega að hafa gaman því þar sem svo margir tóku þátt hafði hvert atriði kannski 10 mínútur, og því ekki möguleiki á að spila mörg lög á hverjum tónleikum. En stemningin í hópnum var ótrúleg og það er hreinlega ótrúlegt að sjá hvað unga fólkið í dag hefur mikla orku. Ég persónulega skil ekki hvernig þetta ofur-fólk getur staðið upp klukkan tæplega sjö, spilað á fjórum tónleikum, sett upp fyrir, og gengið frá eftir alla tónleikana, borðað standandi eða í rútu, komið svo heim eftir miðnætti, og þá loksins setjast niður við mal og skemmtun til hálf þrjú, þrjú. Þórður litli var sofnaður áður en hugtakið svefn náði að mótast í þokukennda mistrinu sem umlukti heilann. En svona lífsstíll er afar óhollur því að ég borðaði afar einhæfan kost, brauð með sultu og appelsínusafi. Reyndar leyfði ég mér það að fá einn gamaldags kúluís á litlu krúttulegu kaffihúsi í Lillesand. Á fimmtudaginn var mál að halda heim og löng rútuferð í vændum. Ég og André urðum eftir í Osló til að hlýða á frábæra tónleika í Norges Musikhøgskole. Tveir heimsklassa kontrabassaleikarar, teknísk leyndardómsfull nútímaklassík og brauð með spægipylsu, osti og gúrku. Hvað getur farið úrskeiðis með þessa afþreyingarblöndu. Um kvöldið tók ég svo rútuna til Honefoss til að vinda ofan af mér andlega. Ég hef fjóra góða daga til að undirbúa mig fyrir síðasta sprettin í skólanum fyrir jólafrí. Svo kem ég heim 16. desember og auðvitað hlakka ég til. Mig dreymir orðið ansi oft að ég sé að labba niður skólavörðustíginn frá Hallgrímskirkju, veit ekki hvernig ég á að túlka hann en ég held að þetta sé orgeldraumur!
Veturinn er kominn í Gjovik og það er ekkert að því, skammdegið hér í Noregi er öðruvísi en á hinu afkáralega tímaskipta Íslandi. Þar sem það birtir afar snemma hérna þá er það ekki eins slæmt og heima þar sem maður þarf að vakna í myrkri og bíða fram að hádegi til að sjá til sólar. Ég held það hafi mikið að segja þegar maður getur vaknað í birtu og tekið inn D- vítamín strax.
Nú hef ég ekkert hreyft mig í viku vegna tónleikaferðalagsins og það er ekki gott að blanda því við eintómt brauðát. Hlakka til að komast aftur í hlaupin á mánudaginn þegar ég kem aftur til Viken.
Allt gott að frétta þótt lítið sé, Þórður glaður í föðurlandi með te biður að heilsa ykkur.
kveðja,
Þórður Sigurðarson

Islenskur i hud og har!

Eg hef alltaf talid mig Islending, og aldrei efast neitt um thad. En eg hef liklega aldrei hugleitt afhverju og ad hvada leyti. Eins og hver thjod hofum vid okkar undarlegu litlu serkenni og erum stolt af theim. Thar eru Islendingar i engu frabrugdnir odrum stærri ne minni thjodumi. Andi Islendinga blundadi i mer an thess ad ad eg gæti skilgreint nakvæmlega hvad thad thyddi. En thad er erfitt ad lysa kassa ef madur er fastur inni i honum ekki satt? Og thvi var thad ekki fyrr en fyrir utan litla kassann okkar sem vid kollum Island sem eg gat horft a lif mitt sem Islending fra odru sjonarhorni. I noregi get eg an mikillar hlutdrægni stundad sjalfskodun med samanburdi vid Nordmenn og smam saman komist ad thvi hvad thad er sem gerir mig Islending. Eg hef komist ad thvi ad eg elska Island og get ekki bedid eftir thvi ad takast a vid ny verkefni thar, og er theirrar skodunar (og er nokkud anægdur med ad hafa komist ad thvi svo ungur ad aldri) ad Island er oumdeilanlega heimili mitt! Margir vafra um heiminn eiliflega i leit ad heimili a medan sumir hverfa aldrei fra fodurlandi sinu og uppgotva kannski aldrei eda of seint ad their hafa buid a vitlausum stad. Island er ekki fyrir alla og allir eru ekki fyrir Island. Eg er hinsvegar mikill Islendingur og er stoltur af thvi!

Eg stod upp fra tolvunni og komst ad thvi mer til mikillar anægju ad thad snjoar all harkalega her i frændlandi okkar. Vedurgudirnir hafa yjad ad thvi ad veturinn nalgist en nu held eg ad their seu loks ad teikna punktinn yfir upphropunarmerki. Vetur = Vetur! Eg hef hlakkad dalitid til ad upplifa vetur i eiginlegu vetrarriki og Noregur er svo sannarlega rettur stadur til thess. Thad er allt i gangi her og thessi vika sem er ad lida undir lok hefur verid frekar hektisk (pardon my french) Eg er buinn ad vera ad æfa med mismunandi hljomsveitum fyrir skolaferdalag sem vid holdum i eftir tvær vikur. Thad er gaman en afar lyjandi og threyttur thordur leggst i rumida kvoldin. Threyttur en umfram allt frekar gladur Thordur. Thordur gladur. Thordur borda mat, spila og sofa. Thordur skrifa gott.. JA
Annars er eg smam saman ad auka kilometrafjoldann i daglegum hlaupum og hleyp nuna ad medaltali 8-10 km a dag. Laugardagar eru langhlaupadagar og tha hef eg mest hlaupi 16 km. Hinsvegar a eg fri a sunnudogum :) hvildarhradinn minn er ad sma aukast og eg get med sanni sagt ad eg hafi aldrei verid i betra formi. Mæli med What i Talk About When i Talk About Runnin eftir Murakami. Mer finnst hun halda mer mótíverudum til ad halda afram.

Vona ad thid hafid thad gott heima a islandi og ad ykkur leidist ekki i slabbinu sem eg imynda mer ad thekji gotur borgarinnar.
Med bestu kvedjum,
Thordur Sigurdarson